எங்கோ எரியும் தீ, இங்கே நிறையும் புகை

காலை ஜன்னலைத் திறந்தவுடன் வெளியில் இருந்த உலகம் மங்கலாகத் தெரிந்தது.

புகை.

சில நாட்களுக்கு முன்பு வரை தெளிவாகத் தெரிந்த மரங்கள் இன்று ஒரு பழைய புகைப்படத்தின் பின்னணியைப் போல மங்கிவிட்டிருந்தன.

ஒரு குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்லுமா இல்லையா என்பதைப் காற்றின் தரம் தீர்மானிக்கிறது.

பல மாநிலங்களில் பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன. வெளிப்புற நிகழ்ச்சிகள் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன. விளையாட்டு மைதானங்கள் காலியாகின்றன. மூச்சுக் கோளாறுள்ளவர்கள் வீட்டுக்குள் இருக்கச் சொல்லப்படுகிறார்கள்.

ஆனால் இது நமக்குப் புதிய காட்சி அல்ல.

மலேசியாவில் வளர்ந்த நமக்கு புகைமூட்டம் ஒரு பருவகால நினைவாகவே மாறிவிட்டது.

சில ஆண்டுகள் அது அதிகம்.

சில ஆண்டுகள் கொஞ்சம் குறைவு.

ஆனால் எங்கோ ஒரு இடத்தில் நிலம் எரிகிறது.

காற்று திசை மாறுகிறது.

பிறகு நம் வானமும் மாறுகிறது.

தீபகற்ப மலேசியாவிற்கு சுமத்ரா.

Sabah, Sarawak-க்கு Kalimantan.

வரைபடத்தில் எல்லைகள் இருக்கின்றன.

காற்றுக்கு இல்லை.

அதனால்தான் இந்தப் பிரச்சினையின் முகம் விசித்திரமானது.

தீ இந்தோனேஷியாவில் இருக்கலாம்.

புகை மலேசியாவில் இருக்கலாம்.

மூச்சுத்திணறல் சிங்கப்பூரில் இருக்கலாம்.

ஒரு நாட்டில் தொடங்கிய தீ, மூன்று நாடுகளின் குழந்தைகளின் நுரையீரலுக்குள் ஒரே நேரத்தில் நுழைய முடியும்.

எதனால் இந்தத் தீ?

“காட்டுத்தீ” என்று சொல்லிவிட்டால் எளிது.

ஆனால் எல்லா காட்டுத்தீயும் இயற்கைத் தீ அல்ல.

சில இடங்களில் நிலத்தை விரைவாகச் சுத்தப்படுத்த நெருப்பு ஒரு மலிவான கருவி.

மரம் வெட்டுவதைக் காட்டிலும் எரிப்பது எளிது.

எரித்துவிட்டு விவசாயம் தொடங்கலாம்.

Plantation அமைக்கலாம்.

புதிய நிலத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

ஆனால் peatland எரியத் தொடங்கினால் கதை வேறு.

மேலே இருக்கும் தீயை அணைத்துவிட்டோம் என்று நினைத்தாலும், மண்ணுக்குக் கீழே இருக்கும் கரிமப் படிவங்களில் நெருப்பு தொடர்ந்து உயிரோடு இருக்கலாம்.

அது மெதுவாக எரியும்.

மெதுவாக புகையும்.

மழை இல்லாத நாட்களில் அது இன்னும் ஆழமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும்.

தொலைவில் எங்கோ மண் எரிகிறது.

இங்கே நமது குழந்தை இருமுகிறது.

அந்த இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் நடுவில் ஆயிரம் கிலோமீட்டர் இருக்கலாம்.

ஆனால் காற்றுக்கு அந்தத் தூரம் பெரிய விஷயமல்ல.

இந்தோனேஷியா எதுவும் செய்யவில்லை என்று சொல்வதும் முழு உண்மையல்ல.

ஒவ்வொரு முறை தீ பெரிதாகும்போதும் தீயணைப்புப் படைகள் செல்கின்றன.

Helicopter-கள் பறக்கின்றன.

Water bombing நடக்கிறது.

Cloud seeding முயற்சிக்கப்படுகிறது.

Hotspot-கள் satellite மூலம் கண்காணிக்கப்படுகின்றன.

நிலத்தை எரித்து சுத்தப்படுத்தக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தல்கள் வருகின்றன.

Peatland பாதுகாப்பு பற்றி புதிய திட்டங்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன.

எல்லாம் நடக்கிறது.

அப்படியானால் இன்னொரு கேள்வி வருகிறது.

இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் புகை ஏன் திரும்பி வருகிறது?

அதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான கேள்வி.

ஒரு வீடு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரே இடத்தில் தீப்பிடித்தால், ஒவ்வொரு முறையும் தீயணைப்பு வண்டியை அனுப்புவதால் மட்டும் பிரச்சினை தீராது.

யார் தீ வைத்தார்கள்?

எதற்காக வைத்தார்கள்?

அதைத் தடுக்க வேண்டியவர்கள் எங்கே இருந்தார்கள்?

தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் யார்?

அடுத்த வருடம் அதே நிலத்தில் மீண்டும் தீ ஏன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் இல்லாமல், ஒவ்வொரு ஆண்டும் புகையை மட்டும் அணைக்க முயல்வது ஒரு முடிவில்லாத சுழற்சி.

ஆனால் இந்தக் கதையில் இந்தோனேஷியாவை மட்டும் எதிரியாக நிறுத்துவதும் எளிதான தீர்வு.

அங்கேயும் மக்கள் மூச்சுத்திணறுகிறார்கள்.

அங்கேயும் பள்ளிகள் மூடப்படுகின்றன.

அங்கேயும் குழந்தைகள் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

அங்கேயும் காட்டுத்தீயால் வாழ்க்கை முடங்குகிறது.

உண்மையில் இந்த புகையின் முதல் பலி, பெரும்பாலும் அந்தத் தீக்கு அருகே வாழும் இந்தோனேஷியர்கள்தான்.

அதனால் இது மலேசியா எதிர் இந்தோனேஷியா என்ற கதையல்ல.

பணம் சம்பாதிக்கத் தீ வைக்கும் அமைப்புகளுக்கும், அதைத் தடுக்கத் தவறும் நிர்வாகங்களுக்கும், அதன் விளைவுகளைச் சுமக்கும் சாதாரண மக்களுக்கும் இடையிலான கதை.

1997-ம் ஆண்டு தென்கிழக்காசியாவையே புகை மூடியது.

ASEAN நாடுகள் ஒன்றாக அமர்ந்தன.

Transboundary Haze Pollution பற்றி பேசின.

மீண்டும் இப்படியாகாமல் பார்த்துக்கொள்வோம் என்றார்கள்.

ஆண்டுகள் சென்றன.

2015. மீண்டும் புகை.

2019. மீண்டும்.

இப்போது மீண்டும் அதே காட்சி.

அதனால் இந்தப் பிரச்சினையில் உண்மையான தோல்வி தீ மட்டும் அல்ல.

நினைவிழப்பும் கூட.

மழை பெய்துவிட்டால் புகை மறைகிறது.

புகை மறைந்ததும் பிரச்சினையும் மறைந்துவிட்டதாக நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் அதே செய்தித் தலைப்பு.

“Air quality unhealthy.”

“Schools closed.”

“Outdoor activities cancelled.”

நாம் முகக்கவசம் அணிகிறோம்.

சில நாட்கள் கோபப்படுகிறோம்.

பிறகு மறந்துவிடுகிறோம்.

சிங்கப்பூர் ஒரு கட்டத்தில் Transboundary Haze Pollution Act கொண்டு வந்தார்கள்.

தங்களுடைய நாட்டுக்கு வெளியே நடந்த செயல் சிங்கப்பூரின் காற்றை மாசுபடுத்தினாலும், அதற்குப் பொறுப்பான நிறுவனங்களை சட்டத்தின் கீழ் கேள்விக்குட்படுத்த முயற்சி செய்தார்கள்.

அந்தச் சட்டம் எல்லா புகையையும் நிறுத்திவிட்டதா?

இல்லை.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைத்தது.

மாசுக்கு எல்லை இல்லையென்றால், பொறுப்புக்கும் எல்லை இருக்கக்கூடாது.

மலேசியாவும் பல ஆண்டுகளாக இந்தப் பிரச்சினையைத் தூதரக வழியில் எடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

தொலைபேசி அழைப்புகள்.

அமைச்சரவை விவாதங்கள்.

ASEAN கூட்டங்கள்.

கடிதங்கள்.

அறிக்கைகள்.

அவற்றில் தவறு இல்லை.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் புகை வந்த பிறகுதான் நாம் பேசத் தொடங்குகிறோமா என்ற கேள்வி இருக்கிறது.

புகை வருவதற்கு முன்னரே நாம் செய்ய வேண்டியவை என்ன?

அதுதான் முக்கியம்.

புகைமூட்டம் மற்ற பேரிடர்களைப் போல இல்லை.

வெள்ளம் வந்தால் நீர் வீடு வரை வரும்.

புயல் வந்தால் மரம் விழும்.

நிலநடுக்கம் வந்தால் சுவர் பிளக்கும்.

புகைமூட்டம் மெதுவாக வருகிறது.

முதலில் வானத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

பிறகு தொலைவில் இருக்கும் கட்டடங்களை மறைக்கிறது.

அடுத்து பள்ளியை எடுத்துக்கொள்கிறது.

விளையாட்டு மைதானத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

நம் காலை ஓட்டத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

வயதானவர்களின் சுவாசத்தைச் சிரமப்படுத்துகிறது.

குழந்தையின் நுரையீரலுக்குள் நுழைகிறது.

ஆனால் எந்தச் சத்தமும் செய்யாது.

அதனால்தான் அதன் கோரமுகம் உடனே தெரியாது.

புகை என்பது காணப்படும் ஒன்றைவிட, மெதுவாக நம்மிடமிருந்து எதையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்கிறது என்பதில்தான் அதன் கொடுமை இருக்கிறது.

“காற்று இன்று சுவாசிக்கத் தகுதியானதா?”

என்று தொழில்நுட்பத்திடம் கேட்கிறோம்.

அதைவிட சோகமான முன்னேற்றம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

நம்மால் அரசியல் எல்லைகளை வரைய முடியும்.

சோதனைச் சாவடிகளை அமைக்க முடியும்.

கடப்பிதழ்களைக் கேட்க முடியும்.

அனுமதியில்லாமல் ஒருவர் எல்லையைத் தாண்டினால் கைது செய்யவும் முடியும்.

ஆனால் சுமத்ராவில் எழும் புகையிடம்,

“உன்னிடம் Malaysia visa இருக்கிறதா?” என்று கேட்க முடியாது.

அது வந்து விடுகிறது. நமது வானத்துக்குள். வீட்டுக்குள். மூச்சுக்குள்.

அதனால்தான் புகைமூட்டம் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல.

அது அரசியலின் பிரச்சினை.

பொருளாதாரத்தின் பிரச்சினை.

சட்டத்தின் பிரச்சினை.

அண்டை நாடுகளுக்கிடையிலான பொறுப்பின் பிரச்சினை.

இறுதியில் மூச்சு விடுவதற்கான உரிமையின் பிரச்சினை.

அடுத்த மழை இந்தப் புகையை கழுவிச் செல்லலாம்.

வானம் மீண்டும் நீலமாகலாம்.

பள்ளிகள் மீண்டும் திறக்கலாம்.

நாமும் மீண்டும் நமது வேலைகளுக்குத் திரும்பிவிடலாம்.

ஆனால் இந்த முறை ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறந்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

வானம் தெளிந்துவிட்டதால் பிரச்சினை முடிந்துவிடவில்லை.

புகை மறைந்திருக்கலாம்.

அதை உருவாக்கிய தீ இன்னும் எங்கோ உயிருடன் இருக்கலாம்.