கதைசொல்லி மறைந்தாலும் கதைகள் வாழும் - ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சர்

சில நாட்களுக்கு முன்புவரை தனது இறுதிப் படைப்பைப் (Adam & Eve) பற்றி உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஜெஃப்ரி ஆட்சர் இன்று நம்மிடையே இல்லை என்பது மிகுந்த வருத்தத்தைத் தருகிறது. 

அவரது எழுத்துகள் எப்போதும் என்னை ஈர்த்ததற்குக் காரணம் அதன் எளிமையும் வேகமும். வாசகனிடம் நேரடியாக அமர்ந்து கதை சொல்லுவது போல அவரது மொழியும் கதையாடலும் இருக்கும். குறிப்பாக Kane and Abel போன்ற படைப்புகள், இரண்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கை, போட்டி, ஆசை, வெற்றி, தோல்வி ஆகியவற்றை மிகச் சுவாரஸ்யமாக இணைத்து வாசகனை கடைசி பக்கம் வரை இழுத்துச் செல்லும். 

அவரது நூல்களை வாசிக்கும் போது கதையை நாம் படிப்பதில்லை, அந்தக் கதையின் உள்ளே வாழ்கிறோம் என்ற உணர்வு அடிக்கடி ஏற்படும். அதுவே ஜெஃப்ரி ஆட்சரின் மிகப்பெரிய பலம். 

ஒரு சிறந்த கதைசொல்லி இன்று நம்மிடையே இல்லாவிட்டாலும், அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும் கதைகளும் இன்னும் நீண்ட காலம் வாசகர்களோடு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். இது இலக்கிய உலகிற்கும், குறிப்பாக கதையை நேசிக்கும் வாசகர்களுக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இழப்பு.

திபெத்: அசுரப் பிடியில் அழகுக் கொடி

நேற்றைய பதிவில் திபெத்தைப் பற்றி எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது, இறுதியில் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தேன்.

திபெத்தைப் பற்றிய எனது வாசிப்புகளில் என்னைக் கவர்ந்த சில நூல்களைப் பற்றியும் எழுத வேண்டும் என்று.

அந்தப் பட்டியலில் முதலில் வருவது மருதன் எழுதிய ‘திபெத்: அசுரப் பிடியில் அழகுக் கொடி’.

தமிழில் திபெத்தை முதன்முதலில் அறிந்துகொள்ள விரும்புகிற ஒருவருக்கு நல்ல தொடக்க நூல்களில் இதுவும் ஒன்று என்று சொல்வேன். திபெத்தின் அரசியல் வரலாறு, சீனாவுடனான அதன் சிக்கலான உறவு, தலாய் லாமாவின் வெளியேற்றம், இந்தியாவில் அவர் அடைக்கலம் பெற்றது எனத் திபெத் பிரச்சினையின் முக்கியமான பகுதிகளை எளிமையான மொழியில் அறிமுகப்படுத்துகிறது.

ஆனால் திபெத்தைப் பற்றிய நூல்களில் என்னை முற்றிலும் வேறொரு காலத்திற்குள் இழுத்துச் சென்றது எகாய் கவாகுச்சியின் Three Years in Tibet.

இது வெறும் திபெத் குறித்த நூல் அல்ல.

ஒரு மனிதன் ஒரு புத்தகத்திற்காக, ஒரு மொழிக்காக, ஒரு மதத்தின் மூலங்களைத் தேடி எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதற்கான சாட்சியம்.

கவாகுச்சி ஒரு ஜப்பானிய பௌத்த பிக்கு.

1897-ல் ஜப்பானிலிருந்து புறப்பட்டபோது அவருடைய நோக்கம் சாதாரணப் பயணம் அல்ல. திபெத்திய மொழியையும் திபெத்திய பௌத்தத்தையும் ஆழமாகக் கற்க வேண்டும், அங்கே கிடைக்கக்கூடிய சமஸ்கிருத பௌத்த மூலநூல்களையும் தேட வேண்டும் என்பதே அவருடைய பெரும் விருப்பமாக இருந்தது. அக்காலகட்டத்தில் ஜப்பானிய புத்த சூத்திரங்கள் சீன மொழியில் இருந்து மொழியாக்கம் செய்யபட்டவை. அவற்றை நேரடியாக ஜப்பானிய மொழியில் கொண்டு வருதற்கான முயற்சியை காவாகுச்சி மேற்கொண்டார்.

இன்றைய விமானப் பயணங்களை மனதில் வைத்துக்கொண்டு அந்தப் பயணத்தை நினைத்துப் பார்க்கவே கூடாது.

ஜப்பானிலிருந்து நேராக லாசாவுக்குச் செல்ல ஒரு விமானச்சீட்டை வாங்கிவிட முடியாத காலம். ஒரு ஜப்பானியர் சீனாவிற்குள் நுழைந்து திபெத் செல்ல முடியாத காலமும் கூட.

அவர் ஒசாகாவிலிருந்து கோபே சென்று அங்கிருந்து கப்பலில் புறப்படுகிறார். ஹாங்காங் வழியாகப் பயணித்து, 12 ஜூலை 1897 அன்று சிங்கப்பூரை அடைகிறார்.

இந்தப் பகுதியில் எனக்கு இன்னொரு தனிப்பட்ட சுவாரஸ்யம் இருந்தது.

நாம் இன்று காணும் சிங்கப்பூரை அல்ல, நூற்றாண்டுக்கும் மேலான காலத்திற்கு முந்தைய சிங்கப்பூரை ஒரு ஜப்பானிய பிக்கு தனது கண்களால் பார்த்து எழுதியிருக்கிறார்.

அவர் தங்கியிருந்த விடுதி, அங்கிருந்த ஜப்பானியர்கள், ஜப்பானியத் தூதரக அதிகாரியுடன் நடந்த உரையாடல் என்று அந்தக் காலத்தின் சிங்கப்பூர் ஒரு சில பக்கங்களில் உயிரோடு வருகிறது.

அங்கே நடந்த ஒரு சம்பவம் இன்னும் சுவாரஸ்யமானது.

அவர் தங்கியிருந்த விடுதியில் குளிக்க அழைக்கப்பட்டபோது, நூல் வாசிப்பில் மூழ்கியிருந்ததால் உடனே செல்லவில்லை. சிறிது நேரத்தில் அந்தக் குளியலறையே இடிந்து விழுகிறது. அவர் செல்லாததால் மற்றொருவர் அங்கு சென்றிருந்தார்; அந்த நபர் கடுமையாகக் காயமடைந்தார்.

தனது திபெத் பயணம் தொடங்குவதற்கு முன்பே உயிர் தப்பிய அனுபவம் அது.

சிங்கப்பூரிலிருந்து கல்கத்தா.

கல்கத்தாவிலிருந்து டார்ஜிலிங்.

அங்கு திபெத்திய மொழியைக் கற்கிறார்.

அதன்பிறகு நேபாளம்.

அங்கேயிருந்து பனிமலைகள்.

மலைப்பாதைகள்.

பசி.

குளிர்.

தனிமை.

சந்தேகம்.

எல்லாவற்றையும் கடந்து இறுதியாக 4 ஜூலை 1900 அன்று திபெத் மண்ணில் கால்வைக்கிறார்.

அந்த ஒரு தேதியை வாசிக்கும்போது புத்தகத்தை மூடிவிட்டு சிறிது நேரம் யோசித்திருக்கிறேன்.

ஒரு மனிதன் 1897-ல் வீட்டை விட்டு புறப்படுகிறான்.

தான் செல்ல நினைத்த நிலத்தில் கால்வைக்கவே மூன்று ஆண்டுகள் ஆகின்றன.

இன்று Google Maps நமக்கு “இன்னும் 17 நிமிடங்களில் சென்றடைவீர்கள்” என்று சொல்லும் உலகத்தில் வாழும் நமக்கு, அந்தக் காலத்தின் ‘பயணம்’ என்ற சொல்லின் அர்த்தமே வேறு.

அதிலும் கவாகுச்சி திபெத்தை அடைந்தது பிரிட்டிஷ் Younghusband படையெடுப்பு லாசாவை அடைவதற்கு முன்பே.

அதனால்தான் Three Years in Tibet எனக்கு ஒரு பயண நூலாக மட்டும் தெரியவில்லை.

அது ஒரு காலப்பெட்டி.

அதைத் திறந்தால் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஆசியா தெரிகிறது.

இறுதியில், அன்றைய உலகிற்கு இன்னும் பெரும்பாலும் மூடியிருந்த திபெத்தின் கதவுகளும் மெதுவாகத் திறக்கின்றன.

அதனால்தான் திபெத்தைப் பற்றிப் படிக்க நினைக்கும் ஒருவரிடம் நான் இந்த நூலைத் தயக்கமின்றி பரிந்துரைப்பேன்.

இந்த வரிசையில் தவிர்க்கவே முடியாத இன்னொரு நூல் ஜெயமோகனின் தங்கப்புத்தகம்.

சில புனைவுகள் தகவல் நூல்களை விட ஒரு நிலத்தை நமக்கு நெருக்கமாக்கிவிடுகின்றன. அந்த வகையில் தங்கப்புத்தகம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த தொகுப்பு.

பிக்குகள், யோகிகள், தாந்திரீக மரபுகள், மடாலயங்கள், பனி, மரணம், ஞானம், மெய்த்தேடல் என்று அந்தக் கதைகளுக்குள் திபெத் ஒரு நிலப்பரப்பாக மட்டும் அல்லாமல் ஒரு மனநிலையாகவும் விரிகிறது.

திபெத்தை அவர் சுற்றுலா அட்டைப்படமாகப் பயன்படுத்தவில்லை. அதை ஒரு கனவுநிலமாக மாற்றுகிறார். ஒரு தேடலின் பின்புலமாக மாற்றுகிறார்.

அதனால்தான் தங்கப்புத்தகம் என்ற தலைப்பே எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். திபெத்தையே ஒரு புத்தகமாக நினைத்துப் பாருங்கள். எவ்வளவு வாசித்தாலும் முழுமையாக வாசித்து முடிக்க முடியாத புத்தகம்.

ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் வேறொரு அர்த்தம் தரும் புத்தகம்.

இதில்தான் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரணும் இருக்கிறது.

ஜெயமோகன் திபெத்திற்குச் சென்று அங்கே வாழ்ந்து இந்தக் கதைகளை எழுதியவர் அல்ல.

என் வாசிப்பில், இமயப்பகுதிகளிலும் நேபாளம் வரை சென்ற அவரது பயண அனுபவங்களின் நிழல்கள் கதைகளில் இருக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் அவர் உருவாக்கும் திபெத் பெரும்பாலும் வாசிப்புகள், பௌத்த மரபுகள், வரலாறு, ஓவியங்கள் மற்றும் கற்பனை ஆகியவற்றால் உருவான ஒன்று.

அதையும் அவர் மறைக்கவில்லை.

இந்தத் தொகுப்பின் திபெத் ‘மெய்யான திபெத்’ அல்ல, ஒரு குறியீட்டு, கனவுநிலத் திபெத் என்ற உணர்வு முழுக்கவே இருக்கிறது.

ஆனால் அதே தொகுப்பில் ஒரு இடத்தில் திபெத்தைப் பற்றிய புனைவுப் படிமங்களை உருவாக்கிய மேற்கத்திய எழுத்தாளரை ஜெயமோகன் சற்றே நையாண்டியுடன் அணுகுவது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றியது.

அதை வாசிக்கும்போது எனக்குள் ஒரு குறும்பான எண்ணம் வந்தது.

திபெத்திற்குச் செல்லாத ஒரு ஐரோப்பியர் உருவாக்கிய திபெத்தை, திபெத்திற்குச் செல்லாத ஒரு இந்திய எழுத்தாளர் தனது கதைக்குள் வைத்து விமர்சிக்கிறார்!

இலக்கியத்தின் முரண்கள் இப்படித்தான் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். ஆனால் இரண்டிற்கும் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது. ஒருவர் கற்பனையை அனுபவச் சாட்சியமாக முன்வைக்கிறார். மற்றொருவர் கற்பனையை புனைவாகவே முன்வைக்கிறார். அங்கேதான் இலக்கியத்தின் நேர்மை இருக்கிறது.

Heinrich Harrer-ன் Seven Years in Tibet.

1940களின் திபெத்தை நேரில் பார்த்த ஒருவரின் பதிவு. இளம் தலாய் லாமாவுடன் Harrer உருவாக்கிய நட்பின் வழியே, சீனப் படைகள் திபெத்தில் முழுமையாக நுழைவதற்கு முன்பிருந்த ஒரு உலகத்தை இந்த நூல் காட்டுகிறது.

அடுத்து 14வது தலாய் லாமாவின் My Land and My People.

ஒரு மதத் தலைவரின் சுயசரிதை என்று மட்டும் இதைப் பார்க்க முடியாது. தனது நாட்டை இழந்து அகதியாக மாறிய ஒருவரின் நினைவாகவும் திபெத்தின் அரசியல் மாற்றங்களின் தனிப்பட்ட சாட்சியமாகவும் இதைப் படிக்கலாம்.

இவை நான் பரிந்துரைக்கும் நூல்கள். மற்றவருக்கு மாறுபடல்லம். ஒரே புத்தகம் முழு உண்மையையும் சொல்லிவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒரு சிறிய காலடித்தடத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்கிறது. அந்தத் தடங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பின்தொடரும்போதுதான், தொலைவில் எங்கோ, இமயத்தின் மறுபுறம் இருக்கும் திபெத் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது.

திபெத் - நினைவிலும் வாசிப்பிலும் தொடரும் ஒரு பயணம்

சில இடங்களுக்கு நாம் பயணம் செய்கிறோம். சில இடங்களோ, நாம் சென்றடையாமலேயே நம்முள் நீண்ட காலம் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும். எனக்கு அப்படிப்பட்ட ஓர் இடம் திபெத்.

“உலகின் கூரை” என்று அழைக்கப்படும் திபெத்தியப் பீடபூமியை ஒருமுறையாவது நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. பனிமலைகள், முடிவில்லாமல் விரியும் பீடபூமிகள், நீலநிற ஏரிகள், புத்த மடங்கள், தனித்துவமான திபெத்திய வாழ்க்கைமுறை, இவை அனைத்தும் சேர்ந்தே திபெத்தை ஒரு சாதாரண சுற்றுலா இடமாக அல்லாமல், வேறு ஒரு உலகமாக எனக்கு அறிமுகப்படுத்தின.

ஆனால் திபெத்திற்குச் செல்வது சீனாவின் மற்ற நகரங்களுக்குச் செல்வது போல எளிதல்ல.

வெளிநாட்டவர் ஒருவர் சீனாவுக்கான விசாவுடன் அந்நாட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டார் என்பதாலேயே திபெத்திற்குச் சென்றுவிட முடியாது. அதற்கென தனியான Entry Permit தேவை. அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயண முகவர், முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்ட பயணத் திட்டம், அனுமதிக்கப்பட்ட வழித்தடம், வழிகாட்டி என பல நடைமுறைகள் உள்ளன. தனியாக ஒரு பையை எடுத்துக்கொண்டு, மனம் போனபடி ஊர் ஊராகச் சுற்றும் வகையான பயணம் திபெத்தில் வெளிநாட்டவர்களுக்கு சாத்தியமான ஒன்றல்ல.

2017ஆம் ஆண்டு நான் திபெத்திற்கான இரண்டு வார பயணத் திட்டத்தை மிகவும் விரிவாகத் தயாரித்திருந்தேன். லாசாவில் தொடங்கி திபெத்தின் பல பகுதிகளைச் சுற்றி, நீண்ட காலமாக நான் பார்க்க விரும்பிய Manasarovar ஏரியை காண வேண்டும் என்பது என் எண்ணம்.

ஆனால் அந்தப் பயணம் திட்டத்திலேயே முடிந்துவிட்டது.

அப்போது நான் வைத்திருந்த Diplomatic Passport காரணமாக எனது விண்ணப்பத்திற்கு அனுமதி வழங்க முடியாது என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. பாதுகாப்பு காரணங்கள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. திபெத் என்பது சுற்றுலாவுக்கான ஒரு அழகிய நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல, வரலாறு, அரசியல், எல்லைப் பாதுகாப்பு, இன அடையாளம் என பல நுணுக்கமான அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு பிரதேசம். எனவே அங்கு செல்லும் அனுமதிகளும் இயல்பாகவே கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருக்கின்றன.

அந்தச் சமயத்தில் எனது திபெத் பயணம் நின்றுபோனாலும், திபெத்தைப் பற்றிய எனது வாசிப்பும் ஆர்வமும் நின்றுவிடவில்லை.

உண்மையில், ஒரு இடத்திற்குச் செல்லும் முன்பே நாம் அந்த இடத்தை பலமுறை மனதில் சுற்றிவந்துவிடுகிறோம். வரைபடங்களில், கட்டுரைகளில், நூல்களில், பயணக் குறிப்புகளில், ஆவணப்படங்களில் அந்த நிலப்பரப்பு முதலில் நமக்குள் உருவாகிவிடுகிறது. திபெத்தும் எனக்கு அப்படித்தான்.

திபெத்துக்குச் செல்வதில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று, லாசாவை நோக்கிய அந்த நீண்ட ரயில் பயணம்.

Chengdu-வில் இருந்து மெல்ல உயரத்தை ஏறிக்கொண்டே திபெத்தியப் பீடபூமிக்குள் நுழையும் ரயில் பயணம், வெறும் ஓர் இடமாற்றம் அல்ல. ஜன்னலுக்கு வெளியே மாறிக்கொண்டே இருக்கும் நிலப்பரப்பு, பனிமலைகள், பரந்த புல்வெளிகள், நீல ஏரிகள், வெறுமையான உயர்நிலங்கள், வானத்தைத் தொடும் பீடபூமிகள் என நம் மனதை கட்டிப்போடும்.

நான் அப்போது பயணத் திட்டத்தை அமைத்தபோது, அந்த ரயில் பயணத்திற்கே கணிசமான நேரம் ஒதுக்க வேண்டியிருந்தது. திபெத் மிகவும் பெரிய நிலப்பரப்பைக் கொண்டது. ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்வதற்கே பல மணி நேரங்கள், சில சமயம் ஒரு முழு நாளே தேவைப்படும்.

அதனால்தான் திபெத்துக்கான ஏழு நாள் பயணங்கள் எனக்கு எப்போதுமே மிகவும் சுருக்கமானதாகத் தோன்றின.

பயண நாட்கள், உயரத்துக்கு உடலைப் பழக்கிக்கொள்ள வேண்டிய காலம், இடையே தேவைப்படும் ஓய்வு இவையனைத்தையும் கணக்கில் எடுத்தால், திபெத்தை அவசரமாகச் சென்று பார்த்துவிட்டு திரும்பும் இடமாக நான் நினைக்கவில்லை. இரண்டு வாரம் எனது ஆரம்பத் திட்டமாக இருந்ததற்கும் அதுவே காரணம்.

திபெத்திற்குச் சென்றவுடன் நமது உடலும் அங்குள்ள நிலத்துடன் ஒரு பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டியிருக்கும்.

லாசா கடல்மட்டத்திலிருந்து சுமார் 3,600 மீட்டருக்கும் அதிகமான உயரத்தில் இருக்கிறது. அந்த உயரத்தில் காற்று நமக்குப் பழக்கமான சமவெளிக் காற்றல்ல. உடலுக்குக் கிடைக்கும் ஆக்சிஜன் குறையும். அதனால் முதல் சில நாட்களில் இயல்பாக நடப்பதும், பேசுவதும், உடலை அதிகமாகச் சோர்வடையச் செய்து சிரமத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

தலைவலி, மூச்சுத்திணறல், மயக்கம், உடல் சோர்வு, தூக்கமின்மை போன்ற உயர்நிலப் பாதிப்புகள் ஏற்படலாம். அதனால்தான் திபெத்துக்குச் செல்லும் பயணிகள் பெரும்பாலும் “மெதுவாக நட, மெதுவாக பேசு, உடலுக்கு நேரம் கொடு” என்ற ஆலோசனைகளைப் பெறுகிறார்கள்.

அங்கே சென்றவுடன், நமது அன்றாட வேகத்தையே கொஞ்சம் மறந்துவிட வேண்டியிருக்கும்.

ஒருவகையில் பார்த்தால் திபெத்தின் நிலம் நம்மிடம் சொல்லும் முதல் பாடமே அவசரப்படாதே என்பதுதான்.

திபெத்திய புத்தமதமும் என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று. நமக்குப் பரிச்சயமான தேரவாத புத்தமதத்திலிருந்து திபெத்திய புத்தம் பல வகைகளில் மாறுபட்டது. மஹாயானத்தின் அடித்தளத்தில் வளர்ந்த வஜ்ரயான மரபைச் சேர்ந்த திபெத்திய புத்தமதத்தில், வழிபாட்டு முறைகள் முதல் துறவற மரபுகள் வரை பல தனித்துவமான கூறுகளைக் காணலாம்.

அவர்களின் வழிபாட்டில் காணப்படும் சில நடைமுறைகள் வெளிநாட்டவர்களுக்கு மிகவும் வியப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. சில பக்தர்கள் கைகளிலும் முழங்கால்களிலும் பாதுகாப்புக் கட்டுகளை அணிந்துகொண்டு, முழு உடலையும் தரையில் நீட்டி வணங்குவார்கள். பின்னர் எழுந்து சில அடிகள் நடந்து மீண்டும் அதேபோல் வணங்குவார்கள். இதை prostration pilgrimage என்பார்கள்.இவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரத்தை கடந்து புனிதத் தலங்களை நோக்கிச் செல்லும் யாத்திரைகளும் உண்டு.

திபெத்திய சமூக வாழ்க்கையில் என்னை ஆச்சரியப்படுத்திய இன்னொரு விஷயம் Fraternal Polyandry எனப்படும் பழமையான குடும்ப அமைப்பு.

ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சகோதரர்கள் ஒரே பெண்ணைத் திருமணம் செய்து, ஒரே குடும்பமாக வாழும் முறை திபெத்தில் உள்ளது. உதரணமாக ஒரே வீட்டில் ஐந்து ஆண், ஒரு பெண் எனும் விகிதத்தில் வசிப்பார்கள். இதற்குப் பின்னால் வெறும் திருமண மரபு மட்டும் இல்லை. குடும்பத்தின் நிலமும் கால்நடைகளும் சொத்துகளும் தலைமுறைதோறும் சகோதரர்களுக்குள் பிரிந்து சிறு சிறு பகுதிகளாகச் சிதறிவிடாமல் பாதுகாப்பதும் இந்த முறைக்குப் பின்னால் இருந்த முக்கியமான சமூக, பொருளாதார காரணங்களில் ஒன்றாகக் கூறப்படுகிறது.

கம்யூனிஸ்ட் சீனாவில் இது சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட பொதுவான திருமண முறை அல்ல. நவீன வாழ்க்கை, கல்வி, நகர்ப்புற இடமாற்றம், சட்ட அமைப்புகள் போன்றவற்றால் இந்த மரபு பெருமளவில் குறைந்துவிட்டது. இருப்பினும், சில திபெத்திய கிராமப்புற சமூகங்களில் அதன் சுவடுகள் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை.

இதுபோன்ற வாழ்க்கை முறைகளை நமது சமூக அளவுகோலில் வைத்து உடனடியாகத் தீர்ப்பளிப்பதைவிட, அந்த நிலத்தின் புவியியல், பொருளாதாரம், வாழ்வாதாரம், குடும்ப அமைப்பு ஆகியவற்றோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ளும்போதுதான் அதன் பின்னணியை உணர முடிகிறது.

திபெத்தை நினைத்தவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வரும் இன்னொரு உயிரினம் Tibetan Mastiff.

அந்த நாய்கள் திபெத் நிலத்தை சார்ந்தவை. அவற்றை சீனாவின் மற்ற குளிர் பகுதிகளில் நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்.

முதல் பார்வையிலேயே அது ஒரு சாதாரண நாய் என்ற உணர்வு வராது. மிகப்பெரிய உடல், சிங்கம் போல் கழுத்தைச் சுற்றிய அடர்ந்த ரோமம், கடும் குளிரைத் தாங்குவதற்கே உருவானது போலத் தோன்றும் தோற்றம், மிகவும் விழிப்பான பார்வை, அருகில் சென்று பழக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைவிட, கொஞ்சம் தொலைவில் நின்று ரசித்தால் போதும் என்ற அறிவையே முதலில் தரும்!

திபெத் எனக்கு இன்னும் சென்றடையாத இடம்தான்.

ஆனால் சில பயணங்கள் அப்படித்தான்.

நாம் சென்ற இடங்கள் எல்லாம் நம்முள் நீண்ட காலம் தங்குவதில்லை. ஆனால் செல்ல முடியாமல் போன சில இடங்கள், நம்முள் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றி விடுகின்றன. 2017ல் தயாரித்த அந்த இரண்டு வார பயணத் திட்டம் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. இருந்தாலும், திபெத்தைப் பற்றிய வாசிப்புகளும் கனவுகளும் அவ்வப்போது மீண்டும் அந்தத் திட்டத்தை என் நினைவில் திறந்து வைக்கின்றன.

ஒருநாள் லாசாவில் இறங்கி, அவசரமில்லாமல் அந்த உயர்நிலத்தில் மெதுவாக நடக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இன்னும் இருக்கிறது.

திபெத் போன்ற சில இடங்களைப் பார்க்க மட்டும் சென்றால் போதாது. அதன் உயரத்துக்கும், அமைதிக்கும், வரலாற்றுக்கும், அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை முறைக்கும் நம்மை முதலில் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

திபெத்தைப் பற்றி நான் வாசித்தவற்றில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த சில நூல்களையும், அந்த நூல்கள் திபெத்தைப் பற்றிய எனது பார்வையை எவ்வாறு விரிவுபடுத்தின என்பதையும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். தொடர்வோம்.

இரண்டு நகரங்கள் & இரண்டு Bookworm-கள்

வியட்நாமில் இருந்த நாட்களில் புத்தகக் கடைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, Bookworm என்ற பெயர் சட்டென்று என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

அந்தப் பெயர் என்னை வியட்நாமிலிருந்து பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கி, பெய்ஜிங்கிற்கு அழைத்துச் சென்றது.

பெய்ஜிங்கில் வசித்த காலத்தில் அங்கிருந்த Bookworm எனக்கு வெறும் புத்தகக் கடையாக இருந்ததில்லை. பரபரப்பான அந்தப் பெருநகருக்குள் எனக்கான ஒரு சிறிய சரணாலயம் அது. ஓய்வு கிடைக்கும் நேரங்களில் அடிக்கடி அங்கு செல்வேன். புத்தகம் வாங்குவது மட்டுமல்ல, புத்தக அறிமுகங்கள், வாசிப்பு நிகழ்வுகள், எழுத்தாளர்களுடனான கலந்துரையாடல்கள் என்று ஏதாவது ஒன்று அங்கு தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்கும்.

அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டால் பெய்ஜிங்கின் வேகம் கொஞ்சம் வெளியிலேயே நின்றுவிடுவது போன்ற ஓர் உணர்வு எனக்கு இருந்தது.

அங்கேதான் என் வாசிப்பின் உலகமும் கொஞ்சம் விரிந்தது. பல்வேறு நாடுகளின் எழுத்தாளர்களையும் இலக்கியங்களையும் தேடிப் படிக்கத் தொடங்கினேன். ரஷ்யா, கொரியா, மங்கோலியா, ஜப்பான் இலக்கியத்தின் சில கதவுகளும் அங்குதான் எனக்குத் திறந்தன. குறிப்பாக இந்தோனேசிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை அறிந்துகொண்டதும் அந்தக் காலத்தில்தான்.

சில நேரங்களில் அதை நினைத்தால் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

சீனாவின் பெய்ஜிங் நகரில் வசிக்கும் ஒரு மலேசியனான நான், அங்குள்ள ஒரு புத்தகக் கடையின் வழியாக ஓர் இந்தோனேசிய எழுத்தாளரை அறிந்துகொள்கிறேன்.

இலக்கியத்திற்கு எல்லைகள் உண்டா என்ன?

ஆனால் நான் பெய்ஜிங்கில் இருந்த காலத்திலேயே அந்த Bookworm மூடப்பட்டது. அதற்குப் பின்னால் அரசாங்கக் கொள்கைகள் உள்ளிட்ட சில காரணங்கள் பேசப்பட்டன. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த ஓர் இடம் திடீரென்று இல்லாமல் போனது போன்ற உணர்வு அது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து வியட்நாமில் மீண்டும் Bookworm என்ற பெயரைப் பார்த்தபோது, அதனால்தான் ஒரு பழைய நண்பனின் பெயரை எதிர்பாராத இடத்தில் பார்த்ததுபோல் இருந்தது.

வியட்நாமின் Bookworm-க்குள் நுழைந்தபோது, பெய்ஜிங் நினைவு இன்னும் அதிகமாக வந்தது. இடத்தின் அமைப்பு, புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்த விதம், வாசிப்பைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்டிருந்த அந்த அமைதியான சூழல் — ஏதோ ஒரு வகையில் இரண்டுக்கும் ஓர் ஒற்றுமை இருந்தது.

அன்று கடையின் உரிமையாளரும் அங்கிருந்தார். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது,

“பெய்ஜிங்கில் இருந்த Bookworm-க்கும் இதற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா?” என்று கேட்டேன்.

அவர் சிரித்தபடி, “உங்களுக்கு அந்த Bookworm தெரியுமா? எனக்கும் தெரியும். ஆனால் அது மூடப்பட்டுவிட்டதே!” என்றார்.

அந்த ஒரு கேள்விக்குப் பிறகு எங்களுக்குள் பேசுவதற்கு இன்னும் நிறைய இருந்தது.

பெய்ஜிங் Bookworm-ல் நான் வாங்கியிருந்த ஒரு coffee mug பற்றியும் அவரிடம் சொன்னேன். அதேபோல வியட்நாம் Bookworm நினைவாகவும் ஏதாவது கிடைக்குமா என்று தேடினேன். இல்லை.

என்னிடம் இருந்த அந்தப் பழைய mug-இன் புகைப்படத்தை அவருக்குக் காட்டினேன்.

அதை ஆர்வமாகப் பார்த்தவர்,

“அடுத்த முறை நீங்கள் வரும்போது இப்படியொரு mug செய்து வைக்கிறேன். எங்களுடைய வாடிக்கையாளர்களுக்கும் கொடுக்கக்கூடிய நல்ல நினைவுப் பொருளாக இது இருக்கும்,” என்றார்.

ஒரு சிறிய coffee mug. ஆனால் அது பெய்ஜிங்கையும் வியட்நாமையும், இரண்டு Bookworm-களையும், என் வாழ்க்கையின் இரண்டு வெவ்வேறு காலங்களையும் ஒரே புள்ளியில் இணைத்துவிட்டது.

அங்கு இருந்தபோது நான் முக்கியமாகத் தேடியது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வியட்நாமிய இலக்கியங்கள்.

தேடத் தொடங்கியபோது ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. நான் பார்த்த பல படைப்புகளின் பின்னணியிலும் போர் ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் இருந்தது.

அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை.

வியட்நாமின் வரலாறு போர்களாலும் காலனித்துவ எதிர்ப்புகளாலும் பிரிவுகளாலும் நிரம்பியது. சீனாவுடனான நீண்ட வரலாற்று மோதல்கள், பிரெஞ்சுக் காலனித்துவத்திற்கு எதிரான போராட்டம், பின்னர் அமெரிக்கத் தலையீட்டுடன் நடந்த வியட்நாம் போர் எனப் போர் அந்த நாட்டின் கூட்டு நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது.

ஒரு தேசத்தின் வரலாற்றிலிருந்து அதன் இலக்கியம் மட்டும் எப்படி தப்பித்துவிட முடியும்?

அதனால்தான் நான் பார்த்த வியட்நாமிய மொழிபெயர்ப்புகளில் போர் என்பது வெறும் துப்பாக்கி, குண்டு, போர்க்களம் என்பதாக மட்டும் இருக்கவில்லை. போருக்குள் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள், பிரிவுகள், இழப்புகள், குடும்பங்கள், நினைவுகள், உயிர் தப்பியவர்களின் மனநிலை, ஒரு தேசத்தின் காயங்கள் கதைகளாக மாறியிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது.

அன்று ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பையும் ஒரு நாவலையும் வாங்கிக்கொண்டேன்.

அவற்றை இன்னும் முழுமையாக வாசிக்கவில்லை.

என் வாசிப்புப் பட்டியலில் அவை இன்னும் காத்திருக்கின்றன.

ஒருநாள் அவற்றை எடுத்துப் படிக்கும்போது நான் வாசிக்கப்போவது இரண்டு புத்தகங்களை மட்டும் அல்ல என்று நினைக்கிறேன். அந்தப் பக்கங்களோடு பெய்ஜிங்கின் Bookworm-மும் திரும்பி வரலாம். வியட்நாமின் அந்தச் சிறிய புத்தகக் கடையும் வரலாம். அதன் உரிமையாளருடனான உரையாடலும், நான் காட்டிய பழைய coffee mug-இன் புகைப்படமும் நினைவுக்கு வரலாம்.

புத்தகங்களின் விசித்திரம் அதுதான்.

நாம் ஒரு புத்தகத்தை வாங்கும்போது சில நேரங்களில் ஒரு கதையை மட்டும் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வதில்லை. ஒரு நகரத்தையும், ஒரு காலத்தையும், சில மனிதர்களையும், நம்முடைய பழைய வாழ்க்கையின் ஒரு சிறு பகுதியையும் சேர்த்தே எடுத்துச் செல்கிறோம்.

அந்த இரண்டு வியட்நாமியப் புத்தகங்களையும் விரைவில் வாசிக்க வேண்டும்.

வாசித்துவிட்டு உங்களோடு பேசுகிறேன்.

வெண்டையின் வழியே ஒரு தாவரப் பயணம்

வீட்டுத் தோட்டத்தில் வெண்டை வளர்வதைப் பார்ப்பது எனக்கு இப்போது ஒரு சிறிய தினசரி அனுபவமாகிவிட்டது. விதையாக மண்ணுக்குள் சென்ற ஒன்று, சில நாட்களில் இரண்டு சிறிய இலைகளுடன் வெளியே வந்து, மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அகன்ற இலைகளுடன் ஒரு செடியாக நிற்பது ஆச்சரியமான மாற்றம். நாம் அன்றாடம் சமையலில் மிகச் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தும் வெண்டைக்காய்க்குப் பின்னால் ஒரு நீண்ட பயணமே இருக்கிறது.

வெண்டையின் தோற்றம் ஆப்பிரிக்காவுடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது. அங்கிருந்து பல நூற்றாண்டுகளாக உலகின் வெப்பமண்டலப் பகுதிகளுக்குப் பரவி, இன்று இந்தியா முதல் தென்கிழக்காசியா வரை பல சமையல் மரபுகளின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது. இதில் எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றியது அதன் பூ. வெண்டை செடி செம்பருத்தியின் உறவினத்தைச் சேர்ந்தது. அதனால்தான் வெண்டையின் மஞ்சள் நிறப் பூவை நன்றாகக் கவனித்தால், அதன் வடிவத்தில் செம்பருத்திப் பூவின் சாயலைக் காண முடிகிறது. இன்னும் அழகான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் பூவின் வாழ்க்கை மிக நீண்டதல்ல. காலையில் மலர்ந்த ஒரு பூ, மிகக் குறுகிய நேரத்திலேயே தனது அடுத்த வேலையைத் தொடங்கிவிடுகிறது. மகரந்தச் சேர்க்கைக்குப் பிறகு அதே இடத்தில் நாம் பறித்துச் சமைக்கும் வெண்டைக்காய் உருவாகத் தொடங்குகிறது. சரியான வளர்ச்சிநிலையில் சில நாட்களிலேயே அது அறுவடைக்கும் தயாராகிவிடும். 

கடையில் ஒரு வெண்டைக்காயை எடுத்துப் பார்க்கும்போது இவையெல்லாம் தோன்றுவதில்லை. ஆனால் அதை விதையிலிருந்து நாமே வளர்க்கும்போதுதான், ஒரு வெண்டைக்காய்க்குப் பின்னால் ஒரு பூவும், ஒரு சிறிய உயிரியல் அதிசயமும், உலகம் கடந்து வந்த ஒரு நீண்ட வரலாறும் இருப்பது புரிகிறது. வீட்டுத் தோட்டம் நமக்கு காய்களையும் பழங்களையும் மட்டும் கொடுப்பதில்லை; நாம் தினமும் பார்த்தும் கவனிக்காமல் கடந்துபோகும் இயற்கையை மீண்டும் கொஞ்சம் நின்று பார்க்கவும் கற்றுத் தருகிறது. 

என் வீட்டைச் சுற்றிய இந்தச் சிறிய தோட்டத்தில் வெண்டை மட்டுமல்ல; துரியான் பெலண்டா, மாதுளை, அவகாடோ, பப்பாளி, மாமரம் என இன்னும் சில பயிர்களும் வளர்ந்து வருகின்றன. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு வளர்ச்சிக் கதை இருக்கிறது; சிலவற்றுடன் காத்திருப்பும், சிலவற்றுடன் ஆச்சரியமும், சிலவற்றுடன் சிறு தோல்விகளும் வெற்றிகளும் சேர்ந்திருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் ஒரே பதிவில் சொல்லிவிட விருப்பமில்லை. ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்து, அவற்றின் பின்னாலிருக்கும் சுவாரஸ்யமான வரலாறு, நான் வளர்க்கும்போது கவனித்த விஷயங்கள், எனக்குப் புதிதாகத் தெரிந்த தகவல்கள் என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.