எடுத்துச் செல்லாத சுமையும் சுமக்கும் பாரமும்

2017-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி.

மங்கோலியத் தரப்பிலிருந்து ஒரு diplomatic note வந்தது. Ulaanbaatar சிறையில் இருந்த நான்கு பேரை மலேசியர்கள் என அடையாளம் உறுதி செய்து, அவர்களுக்குத் தேவையான பயண ஆவணங்களை வழங்க வேண்டியிருந்தது.

மங்கோலியாவில் அப்போது மலேசியாவுக்கென நிரந்தரத் தூதரகம் இல்லை. Beijing-இல் உள்ள Malaysian Embassy-யே Mongolia-விற்கும் concurrently accredited mission ஆக செயல்பட்டது. இன்றும் அதே அமைப்புதான் தொடர்கிறது.

அதனால் நான் அந்த consular பணிக்காக Beijing-இலிருந்து Ulaanbaatar செல்ல வேண்டியிருந்தது.

வரைபடத்தில் பார்த்தால் மிக அருகிலிருக்கும் பயணம். விமானத்தில் சுமார் இரண்டு மணி நேரம். ஆனால் Beijing-க்கும் Ulaanbaatar-க்கும் நடுவே விரிந்து கிடக்கும் Gobi நிலப்பரப்பு அந்தச் சிறிய பயணத்திற்கே ஒரு தனித்த முகத்தைத் தரும். சில நாட்களில் கடுமையான காற்றும் வானிலை மாற்றங்களும் விமானப் பயணத்தைச் சிரமப்படுத்திவிடும்.

Ulaanbaatar-ஐ முதன்முதலில் அடைந்தபோது என்னைத் தாக்கியது அதன் வேகம்.

Beijing போன்ற நகரத்திலிருந்து சென்ற எனக்கு, எல்லாமே அங்கே கொஞ்சம் மெதுவாக நகர்வது போல இருந்தது. பரந்த வானம். குறைந்த மக்கள் அடர்த்தி. நகரத்தை விட்டு வெளியேறியதும் இன்னும் பரந்த வெறுமை. மங்கோலியாவைப் பற்றி நகைச்சுவையாகச் சொல்வார்கள், அங்கே மனிதர்களைவிட கால்நடைகள் அதிகம் என்று. அந்த நிலப்பரப்பில் பயணிக்கும்போது அந்த வாசகம் மிகைப்படுத்தலாகவே தோன்றாது.

நாங்கள் செல்ல வேண்டிய சிறை Ulaanbaatar நகரத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் இருந்தது. காரில் பல மணி நேரம். சில பகுதிகளில் சாலை என்ற உணர்வே மங்கிப்போகும். வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும் உடலின் ஒவ்வொரு எலும்பும் அந்தப் பயணத்தைத் தனித்தனியாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு ஒரு பாதை.

அந்த நான்கு மலேசியர்களைச் சந்தித்தது, அவர்களின் அடையாளத்தை உறுதி செய்தது, தேவையான consular நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது, அவை தனியே எழுத முடியாத இன்னொரு கதை.

அதன் பின் மங்கோலியாவுக்கு பல முறை செல்லும் வாய்ப்பும், அங்குள்ள மக்களோடு இன்று வரை நட்பில் இருக்கும் சந்தர்ப்பமும் நீடிக்கிறது.

ஆனால் அந்த மங்கோலியா பயணங்களில் என்னுடன் திரும்பி வந்தது வேறொரு நினைவு.

Altantuya Shaariibuu.

மலேசியன் என்ற அடையாளத்துடன் மங்கோலியாவில் பழகிய சில தருணங்களில், எதிரில் இருப்பவர்களின் முகத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அது இனத்தால் உருவான வெறுப்பு அல்ல. ஒரு மங்கோலியப் பெண் மலேசியாவில் கொல்லப்பட்ட விதமும், அந்த வழக்கைச் சுற்றி ஆண்டுகள் கடந்தும் நீடித்த கேள்விகளும் அவர்களுடைய நினைவிலிருந்து மறையவில்லை என்பதன் வெளிப்பாடுதான்.

Altantuya 18 அக்டோபர் 2006 அன்று கொல்லப்பட்டார். இப்போது அந்தச் சம்பவம் நடந்து இருபது ஆண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டது. ஆனால் காலம் கடந்துவிட்டதால் வழக்கைச் சுற்றிய கேள்விகளும் மறைந்துவிட்டன என்று சொல்ல முடியவில்லை. குற்றவியல் வழக்கில் Azilah Hadri மற்றும் Sirul Azhar Umar ஆகியோரின் தண்டனைகள் இறுதியில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தாலும், ஏன் அந்தக் கொலை நடந்தது, அதன் முழுப் பின்னணி என்ன என்பதைக் குறித்த கேள்விகள் தொடர்ந்து பொதுவெளியில் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.

அதற்கு ஒரு சமீபத்திய நினைவூட்டலாக 17 அக்டோபர் 2026 அன்று Al Jazeera-வின் 101 East வெளியிட்ட Murder in Malaysia: Justice for Altantuya Shaariibuu என்ற ஆவணப்படம் அமைந்தது. இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அந்த வழக்கின் பின்னணியில் பதில் பெறாத கேள்விகள் இருக்கின்றனவா என்பதை அது மீண்டும் விசாரிக்கிறது.

வழக்கின் சட்டப் பயணமும் முற்றிலும் முடிந்துவிடவில்லை. 2026 ஜனவரியில் Court of Appeal, Altantuya குடும்பத்துக்கு வழங்கப்பட்ட civil damages தொகையை RM5 மில்லியனிலிருந்து RM1.4 மில்லியனாகக் குறைத்ததுடன், Malaysian Government-ஐ அந்த civil liability-யிலிருந்து விடுவித்தது. அதைத் தொடர்ந்து குடும்பம் Federal Court-இல் appeal செய்ய அனுமதி கோரி விண்ணப்பித்துள்ளது.

இந்த வழக்குடன் எனக்கு இன்னொரு, முற்றிலும் வேறான தொடர்பும் இருக்கிறது.

பணியில் சேர்ந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு criminal law தொடர்பான மேற்படிப்பு ஒன்றை மேற்கொண்டபோது, எனக்குக் கற்பித்தவர்களில் ஒருவர் முன்னாள் forensic அதிகாரியான Hamidon Anan.

அவர் கற்பித்தது வெறும் textbook forensic அல்ல.

Malaysia-வில் பெரிதாகப் பேசப்பட்ட பல முக்கிய குற்றவியல் விசாரணைகளில் நேரடியாகப் பணியாற்றிய அனுபவத்தை வகுப்பறைக்குள் கொண்டு வந்தவர். அவற்றில் Altantuya வழக்கும் ஒன்று.

அந்த வழக்கைப் பற்றிப் பேசும்போது, சம்பவ இடத்தில் பணியாற்றிய அனுபவங்கள், சிதறிக்கிடந்த மனித உடல் எச்சங்களை எவ்வாறு தேடி சேகரிக்க வேண்டியிருந்தது, வெடிப்பு ஏற்பட்ட சம்பவ இடத்தில் forensic examination எவ்வளவு சிக்கலானதாக மாறியது போன்றவற்றை அவர் எங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

அவர் சொன்ன சில விஷயங்களை ஒரு சாதாரண வழக்கின் விவரங்களாக மட்டும் கேட்க முடியவில்லை. சம்பவ இடத்தில் நேரடியாக நின்ற ஒருவரின் நினைவுகளாக அவை வந்தன. அந்த விசாரணையின்போது எதிர்கொண்ட சிரமங்கள், அழுத்தங்கள், மிக நுணுக்கமாக மேற்கொள்ள வேண்டிய தேடுதல் நடவடிக்கைகள் பற்றியும் அவர் வகுப்புகளில் பகிர்ந்திருந்தார்.

அவர் பகிர்ந்த இன்னொரு நினைவு, அந்தத் தேடுதல் நடவடிக்கையில் பயன்படுத்தப்பட்ட பயிற்சி பெற்ற நாய். வெடிபொருள் மற்றும் சம்பவ இடத் தடயங்களை கண்டறிவதற்காகப் பயிற்சியளிக்கப்பட்ட அந்த நாயின் பங்கையும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்த forensic தேடுதல் எவ்வளவு பொறுமையும் நுணுக்கமும் தேவைப்படும் பணி என்பதைச் சொல்லும்போது, ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னால் எத்தனை மனிதர்கள், எத்தனை மணி நேர உழைப்பு, எத்தனை அமைதியான பணிகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதையும் அவர் உணர்த்தினார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதே Altantuya பிறந்த நாட்டில் ஒரு Malaysian Government officer ஆக நின்றுகொண்டிருப்பேன் என்று நினைத்ததில்லை.

அதுதான் இந்தக் கதையில் என்னை அதிகமாகத் தொட்ட பகுதி.

ஒரு murder case-ஐ நாம் நாளிதழில் வாசிக்கும்போது அது headline. நீதிமன்றத்தில் case number. அரசியலில் political controversy. forensic laboratory-யில் அது எலும்புத் துண்டுகள், DNA, மண், வெடிபொருள் தடயங்கள்.

ஆனால் ஒரு நாட்டைக் கடந்து இன்னொரு நாட்டின் மண்ணில் நின்றபோதுதான் அதன் இன்னொரு முகம் தெரிகிறது.

அங்கே அது நம் நாட்டின் நினைவு. ஒரு குடும்பத்தின் இழப்பு. அங்குள்ள சமூகத்தின் மனதில் இன்னும் முடிவடையாமல் இருக்கும் கேள்வி.

Ulaanbaatarல் நான் சென்றது மலேசியர்களுக்கான consular பணிக்காகத்தான். ஆனால் அங்கிருந்து திரும்பியபோது புரிந்துகொண்டது வேறு ஒன்று.

ஒரு அரசு அதிகாரி தனது நாட்டின் அடையாளத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வெளிநாடு செல்வதில்லை. தனது நாட்டின் புகழையும் சாதனைகளையும் எடுத்துச் செல்கிறான்.

சில நேரங்களில், தனது தலைமுறை உருவாக்காத வரலாற்றின் பாரத்தையும் சேர்த்தே சுமந்து செல்கிறான்.

Altantuya Shaariibuu கொல்லப்பட்டு இருபது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஒரு மனித உயிருக்கு இருபது ஆண்டுகள் என்பது மிக நீண்ட காலம். ஆனால் பதில் கிடைக்காத ஒரு கேள்விக்கு, இருபது ஆண்டுகள்கூட சில நேரங்களில் மிகக் குறுகிய காலமாகவே இருக்கிறது.

காத்திருப்பின் முதல் கனிகள்

இன்றோடு இந்த டுரியான் பெலாண்டா (முள் சீத்தா) மரத்துக்கு இரண்டு வயது. 16.10.2024 அன்று நட்டது.

அப்போது ஒரு சிறிய செடி. இன்று கிளைகள் விரித்து நின்று, முதல் முறையாக நான்கு கனிகளைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இரண்டு ஆண்டுகள் என்பது ஒரு மரத்துக்கு பெரிய காலமல்ல. ஆனால் நட்டு வைத்து தினமும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு, அதன் ஒவ்வொரு புதிய இலையும், பூவும், காயும் தனித்தனி நிகழ்வுகளாகவே தோன்றுகின்றன.

இந்தச் செடியின் ஆரம்பம் அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை.

நட்ட சில காலத்திலேயே இலைகளில் ஏதோ சரியில்லை என்று தோன்றியது. நிறம் மாறுவது, சுருங்குவது, சில இலைகள் வாடுவது, புதிய வளர்ச்சி மெதுவாக இருப்பது போன்ற அறிகுறிகள் தெரிந்தன.

ஒரு செடி சிரமத்தில் இருக்கிறது, அதாவது Plant Stress ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதை அது நம்மிடம் சொல்லாது. ஆனால் தனது உடலில் காட்டிவிடும். இலை நிறம் மாறலாம், முனைகள் உலரலாம், புதிய மொட்டுகள் மெதுவாகலாம், சில இலைகள் காரணமின்றி விழலாம். அதிக நீரா, குறைந்த நீரா, வெயில் அழுத்தமா, வேர்ச் சிக்கலா, பூச்சித் தாக்கமா என்று ஏதோ ஒன்று அதன் இயல்பான ஓட்டத்தை குலைத்திருக்கிறது என்பதற்கான மொழியே அந்த அறிகுறிகள்.

தோட்டம் வளர்ப்பதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு விஷயம் இதுதான். செடிக்கு என்ன ஆனது என்று அது நம்மிடம் நேரடியாகச் சொல்லாது. இலை, தண்டு, பூ, நிறம் போன்றவற்றைத்தான் வாசிக்க வேண்டும். உடனே மருந்தைத் தேடுவதைவிட, முதலில் அந்தச் செடி சொல்லும் விஷயங்களை அமைதியாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

அந்தக் காலத்தில்தான் YouTube-ல் African Gardening என்ற சேனல் கண்ணில் பட்டது.

அவர் இதே வகை மரத்தை container-ல் வளர்த்து, அதில் தொண்ணூறு கனிகள் வரை பெற்றிருந்தார். ஒரு சிறிய மரத்தில் இத்தனை கனிகள் என்பதே எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் பராமரிப்பு முறைகளைப் பார்த்தபோதுதான், இந்த மரத்தின் இயல்பை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

அதில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது மகரந்தச் சேர்க்கை.

இந்த மரத்தின் பூக்கள் ஒரே நேரத்தில் ஆண், பெண் நிலைகளில் இருப்பதில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பெண் நிலையில் இருக்கும் பூ, சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு ஆண் நிலைக்குச் செல்கிறது. சரியான நேரத்தில் மற்றொரு பூவிலிருந்து மகரந்தத்தை எடுத்து சேர்த்தால் hand pollination மூலம் கனி அமைவது அதிகரிக்கலாம்.

அதாவது மரம் பூத்துவிட்டது என்பதால் மட்டும் கனி வந்து விடாது. பூவின் நேரமும் சரியாக இருக்க வேண்டும்.

நம்முடைய நேரமும் அதோடு ஒத்துப்போக வேண்டும்.

இந்த முறை இந்தச் சிறிய மரம் பூத்தபோது, நூற்றுக்கும் அதிகமான பூக்கள் ஒரே காலகட்டத்தில் இருந்தன. அவற்றைப் பார்த்தபோது, ஒவ்வொன்றையும் சரியான நேரத்தில் hand pollination செய்திருந்தால் எத்தனை கனிகள் உருவாகியிருக்கும் என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அந்த நூறு பூக்களுக்குள் ஏராளமான கனிகளுக்கான வாய்ப்பு இருந்தது.

ஆனால் தோட்டத்தின் நேரமும் நம்முடைய வாழ்க்கையின் நேரமும் எப்போதும் ஒன்றாக அமைவதில்லை.

நான் எப்போதும் வீட்டில் இருக்க முடியாது. பூ எப்போது பெண் நிலையில் இருக்கிறது, எப்போது ஆண் நிலைக்குச் செல்கிறது என்று பார்த்துக்கொண்டு, சரியான நேரத்தில் மகரந்தத்தை எடுத்துச் சேர்ப்பது எனக்கு தொடர்ந்து சாத்தியமாகவில்லை. மரம் தயாராக இருந்த பல நேரங்களில் நான் அங்கே இல்லை.

அதனால் எக்கச்சக்கமான கனிகளாக மாறியிருக்கக் கூடிய அந்த வாய்ப்புகளில் பெரும்பாலானவை பூக்களாகவே உதிர்ந்து போயின.

அப்போதுதான் இயற்கையின் தொழிலாளர்களை இன்னும் அதிகமாக நம்ப ஆரம்பித்தேன்.

குறிப்பாக sap beetles எனப்படும் சிறிய வண்டுகள் இந்தப் பூக்களின் இயற்கையான மகரந்தச் சேர்க்கையில் பங்கெடுக்கின்றன. அவை பூவுக்குள் சென்று, ஒரு பூவிலிருந்து இன்னொரு பூவுக்கு மகரந்தத்தை எடுத்துச் செல்கின்றன. அவற்றை விரட்டுவதற்குப் பதிலாக, பயனுள்ள பூச்சிகள் வரக்கூடிய சூழலைத் தோட்டத்தில் வைத்திருக்க முயன்றேன்.

நாம் எல்லாவற்றையும் நம்மால்தான் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்று தோட்டத்தில் நினைக்கக் கூடாது.

சில வேலைகளை இயற்கையிடம் விட்டுவிட வேண்டியிருக்கும்.

அந்த ஒப்பந்தத்தின் பலனாக, நூற்றுக்கும் அதிகமான பூக்களில் இருந்து நான்கு கனிகள் மரத்தில் தொங்குகின்றன. நான்கு பூக்கள் மட்டும் இயற்கையோடு சரியான நேரத்தில் கைகோர்த்து, இன்று கைகளால் தொட்டுப் பார்க்கக்கூடிய கனிகளாக மாறியிருக்கின்றன.

இந்தப் பயணத்தில் இன்னொரு தொல்லை mealybug.

வெள்ளையாகப் படர்ந்து கிளைகளிலும் இலைகளிலும் அமர்ந்துகொள்ளும் அந்தச் சிறிய பூச்சிகள் ஆரம்பத்தில் பெரிதாகத் தெரியாது. விட்டுவிட்டால் செடியின் ஆரோக்கியத்தையே பாதிக்க ஆரம்பிக்கும். அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக neem oil-ஐ இடைவெளிகளில் தெளித்தேன்.

அதோடு, ஈரப்பதம் அதிகமான காலங்களில் இலைகளில் ஏற்படக்கூடிய பூஞ்சைத் தாக்கம், leaf spot போன்ற பிரச்சினைகளை கட்டுப்படுத்த அல்லது தடுக்கும் நோக்கில் nano copper spray-யும் பயன்படுத்தினேன். அது உரம் அல்ல, நோய் தாக்காமல் பாதுகாக்கும் ஒரு காவல் போல. எந்த spray-யும் அளவுக்கு மீறிப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதையும் இந்தப் பராமரிப்பில் கற்றுக்கொண்டேன். தேவையான நேரத்தில், சரியான அளவில் பயன்படுத்தி, அதற்குப் பிறகு செடி எப்படி எதிர்வினை செய்கிறது என்பதை கவனிப்பதே முக்கியம்.

இரண்டு ஆண்டுகளாக இந்த மரத்தோடு இருந்தபோது, தோட்டம் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது.

நாம் செடியை வளர்ப்பதில்லை.

அது வளர்வதற்கான சூழலை மட்டும் ஏற்படுத்தித் தருகிறோம்.

நீர் தரலாம். உரம் போடலாம். பூச்சிகளை கட்டுப்படுத்தலாம். நோய் வராமல் பாதுகாக்கலாம். மகரந்தச் சேர்க்கைக்குச் சிறிது உதவலாம். ஆனால் பூ எப்போது திறக்க வேண்டும், எந்தப் பூ காயாக வேண்டும், எந்தக் காய் கடைசிவரை தாங்க வேண்டும் என்பதைக் கட்டளையிட முடியாது. அதை மரம் தான் தீர்மானிக்கும்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கையில் எடுத்துச் சென்ற ஒரு சிறிய செடி இன்று நான்கு கனிகளோடு நிற்கிறது. தொண்ணூறு கனிகள் கொண்ட மரத்தை YouTube-ல் பார்த்தவனுக்கு நான்கு என்பது பெரிய எண்ணிக்கையல்ல. ஆனால் என் மரத்தில் உருவான முதல் நான்கு என்பதால், எனக்கு அவை தொண்ணூற்றுக்கும் குறைவாகத் தெரியவில்லை.

அவை வெறும் கனிகள் அல்ல.

நான் கொடுத்த பராமரிப்பும், நான் கொடுக்க முடியாமல் போன நேரமும், உதிர்ந்த பூக்களும், வண்டுகள் செய்த அமைதியான வேலையும், இரண்டு ஆண்டுகளாக நான் காத்திருந்த பொறுமையும் சேர்ந்த நான்கு சிறிய பதில்கள்.

தோட்டத்தின் கணக்கு அப்படித்தான்.

எண்ணிக்கையில் அதன் மதிப்பு இல்லை. காத்திருந்த காலத்தில்தான் அதன் எடை இருக்கிறது.

羊 முதல் 驴 வரை

சமீபத்தில் இந்தோனேசியாவின் ஓர் அமைச்சர், “நாங்கள் புகையை மட்டும் அனுப்புவதில்லை, புகை இல்லாதபோது ஆக்சிஜனையும் அனுப்புகிறோம்” என்று கூறியிருந்தார்.

அதை வாசித்தபோது எனக்கு சிரிப்பு வந்தது. நாடுகள் ஒருவருக்கொருவர் என்னென்ன அனுப்புகின்றன என்பதை யாரால் கணக்கு வைத்துக் கொள்ள முடியும்? இந்தோனேசியா நமக்கு ஆக்சிஜன் அனுப்புகிறதா தெரியாது. ஆனால் பெய்ஜிங்கில் இருந்த காலத்தில் சைபீரியா எனக்கு குளிரை மட்டும் நிச்சயமாக அனுப்பியது.

அதுவும் சாதாரணக் குளிரல்ல. Siberian High-ல் உருவாகும் அதீத குளிர்ந்த கண்டக் காற்று, மங்கோலியாவையும் கோபி பாலைவனப் பகுதிகளையும் கடந்து வட சீனாவை அடையும் நாட்களில் காற்றே கூர்மையாக மாறிவிடும். முகத்தில் பட்டால் குளிர் வீசுகிறது என்று மட்டும் தோன்றாது, எலும்புக்குள் சிறிய ஊசிகள் துளைப்பது போல இருக்கும்.


அந்த மாதிரியான இரவுகளில் heater அருகில் அமர்ந்து கைகளைச் சூடுபடுத்திக்கொண்டு, ஆவி பறக்கும் ஒரு கிண்ணம் சூப்பை மெதுவாகக் குடிப்பதில் தனி ஆனந்தம் இருக்கிறது. குளிர்கால இரவுகளுக்கு ஒரு தனிப் பசியும் உண்டு. குளிர் அதிகமானால் பசியும் அதிகமாகும். அப்படி ஒரு இரவில் சுடச்சுட ஒரு கிண்ணம் ஆட்டிறைச்சி சூப் கிடைத்துவிட்டால் அதைவிட நல்ல விஷயம் எதுவும் இல்லை.

அங்கு கிடைக்கும் ஆட்டிறைச்சிக்கு என் நாக்கு அடிமை. அங்குள்ள மெய்ச்சல் நிலங்களில் வளரும் ஆடுகளின் இறைச்சிக்கு தனிச் சுவை உண்டு. நாம் நாட்டில் கிடைக்கும் ஆஸ்திரேலிய ஆட்டிறைச்சியில் உணரும் அந்தத் தனி வாடை இருக்காது. மென்மையான சுவை. குளிர்காலத்துக்கு மிகவும் பொருத்தமான இறைச்சி.

சீன மொழியில் ஆட்டிறைச்சி சூப்பை 羊肉汤 (yáng ròu tāng) என்பார்கள்.
Yáng - ஆடு.
Ròu - இறைச்சி.
Tāng - சூப்.

அப்படியே ஒரு குளிர்கால இரவு Meituan-ல் (இங்கு FoodPanda போல) சூப் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். குளிருக்கு ஏற்ற ஒரு சூப் கண்ணில் பட்டது. ஆர்டர் செய்தேன். சிறிது நேரத்தில் சூப் வந்தது.

மூடியைத் திறந்தவுடன் ஆவி எழுந்தது. வெளியே கடுங்குளிர். கையில் சூடான கிண்ணம். அந்த நேரத்தில் உலகத்தில் அதைவிட பெரிய சந்தோஷம் வேண்டுமா?

சூப்பும் நன்றாக இருந்தது. இறைச்சியும் மென்மையாக இருந்தது. “குளிருக்கு இதுதான் மருந்து” என்ற மனநிறைவோடு முழுவதையும் குடித்து முடித்துவிட்டேன். அந்த இரவு மிகவும் திருப்தியாகத் தூங்கினேன்.

மறுநாள் காலை, மேஜையில் இருந்த சூப் order receipt-ஐ எடுத்துப் பார்த்தேன். சீன மொழியில் ஆட்டிறைச்சிக்குப் பயன்படுத்தப்படும் 羊 — yáng என்ற எழுத்து அது போலத் தெரியவில்லை.

மீண்டும் பார்த்தேன்.

“இது yáng இல்லையே...” என்று தோன்றியது.

驴肉汤

அதில் “肉 - ròu” இருக்கிறது.
“汤 - tāng” இருக்கிறது.

ஆனால் “羊 - yáng” இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வேறொரு எழுத்து.
驴 - lǘ.

தனியாக அந்த எழுத்தைத் தேடினேன்.

அப்போது தான் நேற்று இரவு மிகவும் ரசித்துக் குடித்த அந்த சூப்பின் முழுப் பெயர் எனக்கு புரிந்தது.

驴肉汤 — lǘ ròu tāng.

அதாவது

கழுதை இறைச்சி சூப்.

ஒரு நிமிடம் ரசீதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முந்தைய இரவு நாக்கு சொன்னது “அருமை!”.

விசித்திரம் என்னவென்றால், அது என்ன இறைச்சி என்று தெரியாதவரை அதன் சுவையில் எந்தக் குறையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. மிகவும் ரசித்துத்தான் குடித்தேன். உணவில் சில நேரங்களில் சுவை முதலில் வருகிறது. அடையாளம் பின்னால்தான் வருகிறது. ஆட்டிறைச்சி சூப் என்று நினைத்து order செய்த நான், கழுதை சூப்பை குடித்து முடித்திருந்தேன்.

நாளை தலைவரின் Jailer 2 வருகிறது. Promoவை பார்த்து இப்போது உடனடியாக எதையும் நம்புவதில்லை. சூப்பாக இருந்தாலும் சரி, sequel-ஆக இருந்தாலும் சரி. முதல் பார்வையில் ஆடு மாதிரி இருக்கும். ரசீது வந்த பிறகுதான் உள்ளே என்ன இருந்தது என்று தெரியும்.

‘Strictly No Indians’ முதல் ‘I Paid You’ வரை

மலேசியாவில் இந்தியராக இருந்து வீடு வாடகைக்குத் தேடியவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வாக்கியம் புதிதாக இருக்காது.

“Owner prefers Chinese / Muslims Only.”

அல்லது இன்னும் நேரடியாக,

“No Indian.”

இந்த வார்த்தைகள் சிலருக்கு ஒரு property advertisement-ல் இருக்கும் சாதாரண நிபந்தனையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் பல இந்தியர்களுக்கு அது ஒரு வீட்டின் கதவு திறக்கப்படுவதற்கு முன்பே முகத்தில் மூடப்பட்ட அனுபவம்.

2026-ல் Klang Valley-யில் 35,000-க்கும் அதிகமான room rental listings-ஐ ஆய்வு செய்த Architects of Diversity, இந்தியர்களை வெளிப்படையாகத் தவிர்த்த listings சுமார் 31.7% எனக் கண்டறிந்தது. குறைந்த வாடகை வீடுகளில் இந்த விலக்கல் இன்னும் அதிகமாக இருந்தது.

இந்தியர்களை “சுத்தமாக இருக்கமாட்டார்கள்”, “பிரச்சினை செய்வார்கள்”, “வீட்டை சேதப்படுத்துவார்கள்” போன்ற முன்முடிவுகளோடு சில உரிமையாளர்கள் பார்க்கிறார்கள் என்பதையும் Klang Valley குறித்த கல்வியியல் ஆய்வுகள் பதிவு செய்துள்ளன.

ஒருவரின் பெயர் , தோல் நிறம், இனத்தைப் பார்த்து அவர் நல்ல tenant-ஆ கெட்ட tenant-ஆ என்று தீர்மானிப்பது எந்த வகையிலும் நியாயமானது அல்ல.

ஆனால் இந்தக் கதையை அங்கேயே நிறுத்திவிட்டால், நான் என்னிடம் நேர்மையாக இல்லை.

ஏனெனில் நான் இன்னொரு பக்கத்திலும் நிற்கிறேன்.

என்னிடம் இருக்கும் வீடுகளை guest house/ homestay ஆக நடத்தத் தொடங்கிய பிறகு, வீடு தேடிக்கொண்டிருப்பவரின் மனநிலையை மட்டும் அல்ல, வீட்டின் சாவியை முன்பின் தெரியாத ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டு காத்திருக்கும் உரிமையாளரின் மனநிலையையும் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

அதிலும் ஒரு தமிழனாக சொல்வதில் எனக்கே சங்கடமாக இருக்கும் சில அனுபவங்கள் இருக்கின்றன.

இதை எழுதுவதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட வேண்டும். என் அனுபவம் முழு இந்தியச் சமூகத்தையும் அளவிடும் தரவு அல்ல. நல்ல இந்திய விருந்தினர்களும் எனக்கு இருந்திருக்கிறார்கள். மற்ற இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களிடமிருந்தும் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.

எனவே “இந்தியர்கள் இப்படித்தான்” என்று முடிவெடுப்பது தவறு.

ஆனால் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியான சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தால், அது உரிமையாளரின் மனதிலும் ஒரு பாதுகாப்பு உளவியலை உருவாக்கத் தொடங்குகிறது.

ஒரு கட்டத்தில் இந்திய ஆண்களின் பெயர்களில் வரும் சில bookings-ஐ பார்த்தவுடனேயே நான் கூடுதல் எச்சரிக்கையுடன் அணுக ஆரம்பித்தேன். காரணம், முன்னதாக ஏற்பட்ட சில மோசமான அனுபவங்கள்.

நண்பர்கள் குழுவாக வந்து அதிகமாக மது அருந்துவது, house rules-ஐ பொருட்படுத்தாமல் இரவு நேரம் வரை சத்தம் செய்வது, வீட்டை மிகவும் மோசமான நிலையில் விட்டுச் செல்வது போன்ற அனுபவங்கள் அந்த மனநிலையை உருவாக்கின.

இங்கேயே எனக்கும் ஒரு சுயவிமர்சனம் தேவைப்படுகிறது.

சில மனிதர்களின் நடத்தையைப் பார்த்து, அடுத்த மனிதரின் பெயரையே ஒரு risk indicator-ஆகப் பார்க்கத் தொடங்கினால், நான் ஆரம்பத்தில் விமர்சித்த அதே “No Indian” மனநிலையின் இன்னொரு வடிவத்திற்குள் நானும் மெதுவாகச் சென்று விடுகிறேனா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அதனால்தான் இது எளிய பிரச்சினை அல்ல.

இதற்கிடையில் இன்னொரு விசித்திரமான நடைமுறையையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஆண்களின் பெயரில் booking செய்தால் கேள்விகள் அதிகமாக வரும் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட சிலர், பெண்களின் பெயரில் booking செய்வார்கள். தொடர்பு கொள்ளும் நபரும் பெண்ணாக இருப்பார். எல்லாம் ஒரு குடும்ப booking போலத் தோன்றும்.

ஆனால் check-in நேரத்தில் வந்து இறங்குவது முற்றிலும் தடி மாடுகளாக இருக்கும்.

அங்கேதான் booking செய்யப்பட்ட தகவலும் உண்மையில் பயன்படுத்த வருபவர்களும் வேறாகிவிடுகிறார்கள்.

அப்போது பிரச்சினை இனமல்ல.

நேர்மை.

யார் தங்கப் போகிறார்கள் என்பதைத் திட்டமிட்டே மறைத்திருக்கிறார்கள் என்றால், எந்த உரிமையாளருக்கும் சந்தேகம் வருவது இயல்புதான்.

அதேபோல் சில bookings-ஐ ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது இன்னொரு வகையான அழுத்தமும் வரும்.

“என்னை ஏன் reject செய்தீர்கள்?”

“என் பெயரைப் பார்த்ததாலா?”

“நான் Indian என்பதால்தானே?” என்று கேள்விகள் தொடரும்.

சில நேரங்களில் உரையாடலை எப்படியாவது இனப் பிரச்சினையாக மாற்றி, உரிமையாளரிடமிருந்து “ஆம், உங்கள் இனத்தினால்தான்” என்ற ஒரு வாக்கியத்தைப் பெற்றுவிட முடியுமா என்ற அளவிற்கு வாதம் நீளும்.

சமீபத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இந்த எண்ணத்தை இன்னும் வலுப்படுத்தியது.

இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு விருந்தினர் வீட்டை முன்பதிவு செய்திருந்தார். Homestay விதிகளில் நிகழ்ச்சிகள் நடத்த அனுமதி இல்லை என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

செல்லப்பிராணிகளுக்கும் அனுமதி இல்லை. வீட்டின் கொள்ளளவு, parking வசதி, விருந்தினர்கள் எண்ணிக்கை என எல்லாவற்றுக்கும் வரம்புகள் இருந்தன.

ஆனால் அவர்கள் வந்தபோது நிலை வேறாக இருந்தது.

வீட்டின் முன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வாகனங்கள் வந்து நின்றன. ஆறு காடிகள். முன்பே தெரிவிக்கப்படாத கூடுதல் நபர்கள். அதோடு ஒரு நாயும் வந்திருந்தது.

இதை external CCTVயில் கண்காணித்த நான், வீட்டின் உரிமையாளராக கேள்வி கேட்டேன்.

அந்தக் கேள்வியே அவர்களுக்கு ஒரு குற்றமாகத் தோன்றியது.

“நாங்கள் பணம் கட்டிவிட்டோம்” என்ற எண்ணம் சில நேரங்களில் விசித்திரமான entitlement-ஆக மாறிவிடுகிறது.

I paid, therefore I can do whatever I want.

Homestay-யில் இந்த மனநிலையை நான் பலமுறை கவனித்திருக்கிறேன்.

ஆனால் வாடகை செலுத்துவது வீட்டின் உரிமையை வாங்குவது அல்ல. இரண்டு இரவுகளுக்கான பயன்பாட்டு உரிமையைத்தான் வாங்குகிறோம். அதற்குள் வீட்டின் விதிகளும் இருக்கின்றன, அண்டை வீட்டாரின் அமைதியும் இருக்கிறது, அடுத்த நாள் அங்கே தங்கப்போகும் விருந்தினரின் உரிமையும் இருக்கிறது.

அந்தச் சம்பவத்தில் நாய் வீட்டிற்குள் இருந்த சில பொருட்களையும் சேதப்படுத்தியது. Curtain கடித்து இழுக்கப்பட்டிருந்தது. சில சேதங்களின் உண்மையான செலவு security deposit-ஐவிட அதிகமாகிவிடும்.

ஆனால் இதைப் பற்றி கேட்டபோது விவாதம் வேறொரு திசைக்குச் சென்றது.

பிறகு review வந்தது.

தாங்கள் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்பட்டதாகவும், அதனால் uncomfortable-ஆக இருந்ததாகவும் எழுதப்பட்டிருந்தது. மதிப்பெண்ணும் மிகவும் குறைவாக வழங்கப்பட்டது.

அதை வாசித்தபோது கோபத்தைவிட வருத்தம்தான் அதிகமாக இருந்தது.

விதிமுறையை மீறியதைப் பற்றி உரிமையாளர் கேட்பது “கண்காணித்தல்” ஆகிவிடுகிறது; ஆனால் விதிமுறையை மீறியது அந்தக் கதையில் மறைந்துவிடுகிறது.

இதுபோன்ற இன்னொரு மனநிலையையும் நான் சந்தித்திருக்கிறேன்.

வீட்டில் snacks அல்லது canned drinks வைத்திருந்தால்,

“இதெல்லாம் free-ஆ கொடுக்கலாமே?” என்று கேட்பார்கள்.

ஒரு ringgit, இரண்டு ringgit என்று விலை வைத்திருப்பதற்கே review-ல் குறை கூறப்பட்ட அனுபவமும் இருக்கிறது.

ஒரு சேவைக்குப் பணம் செலுத்தும்போது அந்தப் பணம் எதை வாங்குகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். Hotel room கட்டணம் செலுத்தினோம் என்பதற்காக minibar முழுவதும் இலவசம் ஆகிவிடுவதில்லை. Flight ticket வாங்கினோம் என்பதற்காக விமானத்தில் நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய முடியாது. Homestay-க்கும் அதே அடிப்படை நாகரிகம் இருக்கிறது.

ஆனால் இதை மீண்டும் இனத்தின் மீது ஒட்டிவிட்டால் நம்முடைய சிந்தனை தவறான வழிக்குச் சென்று விடும்.

என் அனுபவத்தில் நான் பார்க்கும் பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி entitlement. பணம் கொடுத்துவிட்டதால் விதி தனக்குப் பொருந்தாது என்ற மனநிலை. இன்னொரு பகுதி homestay-ஐ ஒரு தனியார் வீட்டாகப் பார்க்காமல், “இரண்டு நாட்களுக்கு நமக்குச் சொந்தமான இடம்” என்று நினைத்துக்கொள்வது. பெரிய குடும்பக் கூடுகைகள், வருகையாளர்கள், கூடுதல் வாகனங்கள் போன்றவை நமக்கு சமூக ரீதியாக சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் residential neighbourhood-ல் இயங்கும் short-term accommodation-க்கு அவை வேறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இவை இனத்துடன் பிறக்கும் குணங்கள் அல்ல.

வளர்ப்பு, consumer behaviour, social habits, விதிகளை நாம் எவ்வளவு மதிக்கிறோம் என்பதோடு சம்பந்தப்பட்டவை.

அதனால்தான் “அவர்கள் நமக்கு வீடு தரவில்லை” என்று மட்டும் கோபப்படுவதற்கு முன்பு, “நம்மில் சிலருடைய நடத்தை மற்றவர்களுக்கான கதவை மூடுகிறதா?” என்ற சுயவிமர்சனத்தையும் செய்யலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தியனாக, “No Indian” என்ற வாசகம் அவமானமாகத் தெரிகிறது.

வீட்டு உரிமையாளராக, சில விருந்தினர்களின் நடத்தையால் இன்னொரு உரிமையாளர் ஏன் எச்சரிக்கையாக மாறுகிறார் என்பதும் புரிகிறது.

இந்த இரண்டு உண்மைகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து மற்றொன்றை மறைக்க நான் விரும்பவில்லை.

நம்மீது இருக்கும் பாகுபாட்டை எதிர்க்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் அந்தப் பாகுபாட்டுக்கு எரிபொருளாக மாறக்கூடிய நம்முடைய தவறுகளையும் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு சமூகத்தின் மரியாதையை சட்டம் மட்டும் உருவாக்குவதில்லை. அன்றாட வாழ்வில் நாம் மற்றவர்களின் வீட்டை எப்படி பயன்படுத்துகிறோம், அண்டை வீட்டாரை எப்படி மதிக்கிறோம், ஒப்புக்கொண்ட விதிகளை எவ்வளவு நேர்மையாகப் பின்பற்றுகிறோம் என்பதும் அதை உருவாக்குகிறது.

அதேபோல் சிலரின் தவறுகளுக்காக முழுச் சமூகத்தின் முகத்திலும் கதவை மூடுவது தீர்வு அல்ல.

எனக்கு வேண்டியது பெரிய மாற்றம் ஒன்றுமில்லை.

ஒரு வீட்டின் கதவுக்கு வெளியே நிற்கும் மனிதனை அவன் இனத்தை வைத்து தீர்மானிக்காத உரிமையாளர்.

அந்தக் கதவுக்குள் நுழைந்த பிறகு, அது தனக்குச் சொந்தமான வீடு அல்ல என்பதை மறக்காத விருந்தினர்.

இந்த இரண்டும் நடந்தாலே, இன்று நம்முன் மூடப்பட்டிருக்கும் பல கதவுகள் கொஞ்சம் எளிதாகத் திறக்கலாம்.

எங்கோ எரியும் தீ, இங்கே நிறையும் புகை

காலை ஜன்னலைத் திறந்தவுடன் வெளியில் இருந்த உலகம் மங்கலாகத் தெரிந்தது.

புகை.

சில நாட்களுக்கு முன்பு வரை தெளிவாகத் தெரிந்த மரங்கள் இன்று ஒரு பழைய புகைப்படத்தின் பின்னணியைப் போல மங்கிவிட்டிருந்தன.

ஒரு குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்லுமா இல்லையா என்பதைப் காற்றின் தரம் தீர்மானிக்கிறது.

பல மாநிலங்களில் பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன. வெளிப்புற நிகழ்ச்சிகள் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன. விளையாட்டு மைதானங்கள் காலியாகின்றன. மூச்சுக் கோளாறுள்ளவர்கள் வீட்டுக்குள் இருக்கச் சொல்லப்படுகிறார்கள்.

ஆனால் இது நமக்குப் புதிய காட்சி அல்ல.

மலேசியாவில் வளர்ந்த நமக்கு புகைமூட்டம் ஒரு பருவகால நினைவாகவே மாறிவிட்டது.

சில ஆண்டுகள் அது அதிகம்.

சில ஆண்டுகள் கொஞ்சம் குறைவு.

ஆனால் எங்கோ ஒரு இடத்தில் நிலம் எரிகிறது.

காற்று திசை மாறுகிறது.

பிறகு நம் வானமும் மாறுகிறது.

தீபகற்ப மலேசியாவிற்கு சுமத்ரா.

Sabah, Sarawak-க்கு Kalimantan.

வரைபடத்தில் எல்லைகள் இருக்கின்றன.

காற்றுக்கு இல்லை.

அதனால்தான் இந்தப் பிரச்சினையின் முகம் விசித்திரமானது.

தீ இந்தோனேஷியாவில் இருக்கலாம்.

புகை மலேசியாவில் இருக்கலாம்.

மூச்சுத்திணறல் சிங்கப்பூரில் இருக்கலாம்.

ஒரு நாட்டில் தொடங்கிய தீ, மூன்று நாடுகளின் குழந்தைகளின் நுரையீரலுக்குள் ஒரே நேரத்தில் நுழைய முடியும்.

எதனால் இந்தத் தீ?

“காட்டுத்தீ” என்று சொல்லிவிட்டால் எளிது.

ஆனால் எல்லா காட்டுத்தீயும் இயற்கைத் தீ அல்ல.

சில இடங்களில் நிலத்தை விரைவாகச் சுத்தப்படுத்த நெருப்பு ஒரு மலிவான கருவி.

மரம் வெட்டுவதைக் காட்டிலும் எரிப்பது எளிது.

எரித்துவிட்டு விவசாயம் தொடங்கலாம்.

Plantation அமைக்கலாம்.

புதிய நிலத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

ஆனால் peatland எரியத் தொடங்கினால் கதை வேறு.

மேலே இருக்கும் தீயை அணைத்துவிட்டோம் என்று நினைத்தாலும், மண்ணுக்குக் கீழே இருக்கும் கரிமப் படிவங்களில் நெருப்பு தொடர்ந்து உயிரோடு இருக்கலாம்.

அது மெதுவாக எரியும்.

மெதுவாக புகையும்.

மழை இல்லாத நாட்களில் அது இன்னும் ஆழமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும்.

தொலைவில் எங்கோ மண் எரிகிறது.

இங்கே நமது குழந்தை இருமுகிறது.

அந்த இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் நடுவில் ஆயிரம் கிலோமீட்டர் இருக்கலாம்.

ஆனால் காற்றுக்கு அந்தத் தூரம் பெரிய விஷயமல்ல.

இந்தோனேஷியா எதுவும் செய்யவில்லை என்று சொல்வதும் முழு உண்மையல்ல.

ஒவ்வொரு முறை தீ பெரிதாகும்போதும் தீயணைப்புப் படைகள் செல்கின்றன.

Helicopter-கள் பறக்கின்றன.

Water bombing நடக்கிறது.

Cloud seeding முயற்சிக்கப்படுகிறது.

Hotspot-கள் satellite மூலம் கண்காணிக்கப்படுகின்றன.

நிலத்தை எரித்து சுத்தப்படுத்தக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தல்கள் வருகின்றன.

Peatland பாதுகாப்பு பற்றி புதிய திட்டங்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன.

எல்லாம் நடக்கிறது.

அப்படியானால் இன்னொரு கேள்வி வருகிறது.

இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் புகை ஏன் திரும்பி வருகிறது?

அதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான கேள்வி.

ஒரு வீடு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரே இடத்தில் தீப்பிடித்தால், ஒவ்வொரு முறையும் தீயணைப்பு வண்டியை அனுப்புவதால் மட்டும் பிரச்சினை தீராது.

யார் தீ வைத்தார்கள்?

எதற்காக வைத்தார்கள்?

அதைத் தடுக்க வேண்டியவர்கள் எங்கே இருந்தார்கள்?

தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் யார்?

அடுத்த வருடம் அதே நிலத்தில் மீண்டும் தீ ஏன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் இல்லாமல், ஒவ்வொரு ஆண்டும் புகையை மட்டும் அணைக்க முயல்வது ஒரு முடிவில்லாத சுழற்சி.

ஆனால் இந்தக் கதையில் இந்தோனேஷியாவை மட்டும் எதிரியாக நிறுத்துவதும் எளிதான தீர்வு.

அங்கேயும் மக்கள் மூச்சுத்திணறுகிறார்கள்.

அங்கேயும் பள்ளிகள் மூடப்படுகின்றன.

அங்கேயும் குழந்தைகள் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

அங்கேயும் காட்டுத்தீயால் வாழ்க்கை முடங்குகிறது.

உண்மையில் இந்த புகையின் முதல் பலி, பெரும்பாலும் அந்தத் தீக்கு அருகே வாழும் இந்தோனேஷியர்கள்தான்.

அதனால் இது மலேசியா எதிர் இந்தோனேஷியா என்ற கதையல்ல.

பணம் சம்பாதிக்கத் தீ வைக்கும் அமைப்புகளுக்கும், அதைத் தடுக்கத் தவறும் நிர்வாகங்களுக்கும், அதன் விளைவுகளைச் சுமக்கும் சாதாரண மக்களுக்கும் இடையிலான கதை.

1997-ம் ஆண்டு தென்கிழக்காசியாவையே புகை மூடியது.

ASEAN நாடுகள் ஒன்றாக அமர்ந்தன.

Transboundary Haze Pollution பற்றி பேசின.

மீண்டும் இப்படியாகாமல் பார்த்துக்கொள்வோம் என்றார்கள்.

ஆண்டுகள் சென்றன.

2015. மீண்டும் புகை.

2019. மீண்டும்.

இப்போது மீண்டும் அதே காட்சி.

அதனால் இந்தப் பிரச்சினையில் உண்மையான தோல்வி தீ மட்டும் அல்ல.

நினைவிழப்பும் கூட.

மழை பெய்துவிட்டால் புகை மறைகிறது.

புகை மறைந்ததும் பிரச்சினையும் மறைந்துவிட்டதாக நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் அதே செய்தித் தலைப்பு.

“Air quality unhealthy.”

“Schools closed.”

“Outdoor activities cancelled.”

நாம் முகக்கவசம் அணிகிறோம்.

சில நாட்கள் கோபப்படுகிறோம்.

பிறகு மறந்துவிடுகிறோம்.

சிங்கப்பூர் ஒரு கட்டத்தில் Transboundary Haze Pollution Act கொண்டு வந்தார்கள்.

தங்களுடைய நாட்டுக்கு வெளியே நடந்த செயல் சிங்கப்பூரின் காற்றை மாசுபடுத்தினாலும், அதற்குப் பொறுப்பான நிறுவனங்களை சட்டத்தின் கீழ் கேள்விக்குட்படுத்த முயற்சி செய்தார்கள்.

அந்தச் சட்டம் எல்லா புகையையும் நிறுத்திவிட்டதா?

இல்லை.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைத்தது.

மாசுக்கு எல்லை இல்லையென்றால், பொறுப்புக்கும் எல்லை இருக்கக்கூடாது.

மலேசியாவும் பல ஆண்டுகளாக இந்தப் பிரச்சினையைத் தூதரக வழியில் எடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

தொலைபேசி அழைப்புகள்.

அமைச்சரவை விவாதங்கள்.

ASEAN கூட்டங்கள்.

கடிதங்கள்.

அறிக்கைகள்.

அவற்றில் தவறு இல்லை.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் புகை வந்த பிறகுதான் நாம் பேசத் தொடங்குகிறோமா என்ற கேள்வி இருக்கிறது.

புகை வருவதற்கு முன்னரே நாம் செய்ய வேண்டியவை என்ன?

அதுதான் முக்கியம்.

புகைமூட்டம் மற்ற பேரிடர்களைப் போல இல்லை.

வெள்ளம் வந்தால் நீர் வீடு வரை வரும்.

புயல் வந்தால் மரம் விழும்.

நிலநடுக்கம் வந்தால் சுவர் பிளக்கும்.

புகைமூட்டம் மெதுவாக வருகிறது.

முதலில் வானத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

பிறகு தொலைவில் இருக்கும் கட்டடங்களை மறைக்கிறது.

அடுத்து பள்ளியை எடுத்துக்கொள்கிறது.

விளையாட்டு மைதானத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

நம் காலை ஓட்டத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

வயதானவர்களின் சுவாசத்தைச் சிரமப்படுத்துகிறது.

குழந்தையின் நுரையீரலுக்குள் நுழைகிறது.

ஆனால் எந்தச் சத்தமும் செய்யாது.

அதனால்தான் அதன் கோரமுகம் உடனே தெரியாது.

புகை என்பது காணப்படும் ஒன்றைவிட, மெதுவாக நம்மிடமிருந்து எதையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்கிறது என்பதில்தான் அதன் கொடுமை இருக்கிறது.

“காற்று இன்று சுவாசிக்கத் தகுதியானதா?”

என்று தொழில்நுட்பத்திடம் கேட்கிறோம்.

அதைவிட சோகமான முன்னேற்றம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

நம்மால் அரசியல் எல்லைகளை வரைய முடியும்.

சோதனைச் சாவடிகளை அமைக்க முடியும்.

கடப்பிதழ்களைக் கேட்க முடியும்.

அனுமதியில்லாமல் ஒருவர் எல்லையைத் தாண்டினால் கைது செய்யவும் முடியும்.

ஆனால் சுமத்ராவில் எழும் புகையிடம்,

“உன்னிடம் Malaysia visa இருக்கிறதா?” என்று கேட்க முடியாது.

அது வந்து விடுகிறது. நமது வானத்துக்குள். வீட்டுக்குள். மூச்சுக்குள்.

அதனால்தான் புகைமூட்டம் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல.

அது அரசியலின் பிரச்சினை.

பொருளாதாரத்தின் பிரச்சினை.

சட்டத்தின் பிரச்சினை.

அண்டை நாடுகளுக்கிடையிலான பொறுப்பின் பிரச்சினை.

இறுதியில் மூச்சு விடுவதற்கான உரிமையின் பிரச்சினை.

அடுத்த மழை இந்தப் புகையை கழுவிச் செல்லலாம்.

வானம் மீண்டும் நீலமாகலாம்.

பள்ளிகள் மீண்டும் திறக்கலாம்.

நாமும் மீண்டும் நமது வேலைகளுக்குத் திரும்பிவிடலாம்.

ஆனால் இந்த முறை ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறந்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

வானம் தெளிந்துவிட்டதால் பிரச்சினை முடிந்துவிடவில்லை.

புகை மறைந்திருக்கலாம்.

அதை உருவாக்கிய தீ இன்னும் எங்கோ உயிருடன் இருக்கலாம்.

ரோஹிங்யா முஸ்லிம்கள்

மலேசியாவில் ரோஹிங்யாக்கள் மீது குறிப்பிடத்தக்க வெறுப்பும் எரிச்சலும் உருவாகியிருப்பதை மறுக்க முடியாது. சமூக ஊடகங்களைத் திறந்தால் அது இன்னும் வெளிப்படையாகத் தெரியும். அவர்கள் வாழும் விதம், சுகாதாரம், தெருக்களில் பிச்சை கேட்பது, கட்டுப்பாடற்ற வணிகம், சமூக ஒழுங்குகளை மதிக்காத சில நடத்தைகள், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் சிலர், உள்ளூர் சமூகங்களோடு ஏற்படும் மோதல்கள் என இவை அனைத்தும் சேர்ந்து “அவர்களால் பிரச்சினை” என்ற ஒரு பொதுப் பிம்பத்தை உருவாக்கியிருக்கின்றன.

இங்கே ஒரு வசதியான பதிலைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

“அவர்கள் அப்படித்தான்.”

ஆனால் அந்தப் பதில் எதையும் விளக்குவதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்பது முக்கியம். ஏன் ஒரு சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதி இப்படிப்பட்ட நடத்தைகளுக்குள் சென்று சேர்கிறது?

அதற்கான பதிலை மதத்தில் மட்டும் தேட முடியாது. இனத்திலும் தேட முடியாது. பிறப்பிலேயே யாரும் சமூக ஒழுங்குகளை மதிக்காதவராகவோ, கல்வியை வெறுப்பவராகவோ, குற்றத்தை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்பவராகவோ பிறப்பதில்லை.

ரோஹிங்யாக்களின் அண்மைக்கால வரலாற்றைப் பார்த்தால் தலைமுறைகளாகத் தொடரும் இடப்பெயர்வு, குடியுரிமையின்மை, வறுமை, பள்ளிக் கல்வியில் ஏற்பட்ட இடைவெளி, முறையான வேலைவாய்ப்பிலிருந்து விலக்கப்பட்ட நிலை, முகாம்களிலும் நகர்ப்புற விளிம்புகளிலும் உருவான தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சமூக வாழ்க்கை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும்.

மலேசியாவிலும் அந்தச் சுழற்சி எளிதில் உடைவதில்லை.

அகதி குழந்தைகள் அரசுப் பள்ளிக் கல்விக்குள் சாதாரணமாக நுழைய முடியாது. பெரும்பாலானவர்கள் NGO-க்கள் அல்லது அகதி சமூகங்களே நடத்தும் learning centre-களையே சார்ந்திருக்கிறார்கள். UNHCR-ன் 2025 தரவுப்படி பள்ளி வயதுடைய அகதி குழந்தைகளில் மூன்றில் இரண்டு பங்கிற்கு அருகிலானவர்கள் எந்தவிதமான கல்வியிலும் இல்லை.

அந்தக் குழந்தையை இருபது வயதில் பார்த்துவிட்டு,

“ஏன் இவனுக்கு கல்வியறிவு இல்லை?”

என்று மட்டும் கேட்டால், கதையின் பாதியைத்தான் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல் மலேசியாவில் அகதிகளுக்கு முறையான சட்டபூர்வ வேலைவாய்ப்பிற்கான பாதையும் மிகவும் குறுகியது. பலர் informal economy-க்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். அங்கே சம்பளச் சுரண்டல், பாதுகாப்பற்ற வேலை, இடைத்தரகர்களின் கட்டுப்பாடு, காவல்துறை அல்லது குடிவரவு நடவடிக்கைகளுக்கான அச்சம் எல்லாம் சேர்ந்துவிடுகின்றன.

இதையெல்லாம் சொல்வதன் பொருள் தவறான நடத்தைகளை நியாயப்படுத்துவது அல்ல.

மலேசியாவில் வாழ்கிறவர்கள் மலேசியச் சட்டத்தையும் சமூக ஒழுங்கையும் மதிக்க வேண்டும். அகதி என்ற நிலை குற்றம் செய்வதற்கான அனுமதிப்பத்திரம் அல்ல. உள்ளூர் மக்களின் பாதுகாப்பு, சுகாதாரம், பொது இடங்களின் ஒழுங்கு, வணிக விதிமுறைகள் ஆகியவற்றில் சமரசம் செய்ய வேண்டியதுமில்லை.

ஆனால் ஒழுங்கை உருவாக்குவதற்கு தண்டனை மட்டும் போதாது.

பள்ளிக்கு செல்ல முடியாத குழந்தைக்கு கல்வி கொடுக்காமல் ஒழுக்கத்தை எதிர்பார்ப்பதில் ஒரு முரண் இருக்கிறது. சட்டப்படி வேலை செய்ய முடியாத பெரியவரை informal economy-க்குள் தள்ளிவிட்டு, அவர் ஏன் முறையான பொருளாதார அமைப்புக்குள் இல்லை என்று கேட்பதிலும் அதே முரண் இருக்கிறது.

இதற்கான தீர்வு ஒரே கதவுக்குப் பின்னால் இல்லை.

குழந்தைகளுக்கு கட்டமைக்கப்பட்ட கல்வி தேவை. பெரியவர்களுக்கு மொழி, சட்டம், சுகாதாரம், உள்ளூர் சமூக நடைமுறைகள் பற்றிய கட்டாய orientation தேவை. வேலை செய்ய அனுமதி வழங்கப்படுமானால் அது பதிவு செய்யப்பட்ட, கண்காணிக்கக்கூடிய முறையில் இருக்க வேண்டும். குற்றத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் மீது சட்டம் தனிநபர் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும். அதேநேரத்தில் அகதி சமூகத்தின் தலைவர்களும் “எங்களுக்கு உரிமை வேண்டும்” என்று மட்டும் நிற்காமல், தங்கள் சமூகத்தின் ஒழுக்கம், கல்வி, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு, உள்ளூர் மக்களுடனான உறவு ஆகியவற்றிலும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

Integration என்பது வரவேற்கும் நாட்டின் பொறுப்பு மட்டும் அல்ல.

அங்கே வந்து வாழும் சமூகத்திற்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது.

அதுபோல tolerance என்பதும் உள்ளூர் மக்கள் எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதல்ல.

இரு தரப்புக்கும் எல்லைகளும் கடமைகளும் இருக்கின்றன.

எனது முதுகலை ஆய்வின்போது நான் அகதிகளின் “உரிமைகள்” பற்றி அதிகம் யோசித்தேன். இப்போது அதே விஷயத்தை மீண்டும் பார்க்கும்போது இன்னொரு சொல்லையும் அதனுடன் சேர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது:

பொறுப்பு.

உரிமைகள் இல்லாத வாழ்க்கை மனிதனை விளிம்புக்குத் தள்ளுகிறது.

பொறுப்பில்லாத வாழ்க்கை அவனைச் சுற்றியிருக்கும் சமூகத்தைத் தள்ளுகிறது.

ரோஹிங்யா பிரச்சினையை உண்மையாகத் தீர்க்க வேண்டுமென்றால் இந்த இரண்டிற்கும் நடுவில்தான் பேச ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

அவர்களை முழுவதுமாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக மட்டும் பார்க்காமல், முழுவதுமாகப் பிரச்சினையாகவும் பார்க்காமல்.

ஏனெனில் வெறுப்பு ஒரு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவாது.

அதேபோல் இரக்கமும் எல்லா தவறுகளையும் மறைத்துவிடக்கூடாது.

இரண்டிற்கும் நடுவில் இருக்கும் கடினமான இடத்தில்தான் தீர்வு இருக்கிறது.

கதைசொல்லி மறைந்தாலும் கதைகள் வாழும் - ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சர்

சில நாட்களுக்கு முன்புவரை தனது இறுதிப் படைப்பைப் (Adam & Eve) பற்றி உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஜெஃப்ரி ஆட்சர் இன்று நம்மிடையே இல்லை என்பது மிகுந்த வருத்தத்தைத் தருகிறது. 

அவரது எழுத்துகள் எப்போதும் என்னை ஈர்த்ததற்குக் காரணம் அதன் எளிமையும் வேகமும். வாசகனிடம் நேரடியாக அமர்ந்து கதை சொல்லுவது போல அவரது மொழியும் கதையாடலும் இருக்கும். குறிப்பாக Kane and Abel போன்ற படைப்புகள், இரண்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கை, போட்டி, ஆசை, வெற்றி, தோல்வி ஆகியவற்றை மிகச் சுவாரஸ்யமாக இணைத்து வாசகனை கடைசி பக்கம் வரை இழுத்துச் செல்லும். 

அவரது நூல்களை வாசிக்கும் போது கதையை நாம் படிப்பதில்லை, அந்தக் கதையின் உள்ளே வாழ்கிறோம் என்ற உணர்வு அடிக்கடி ஏற்படும். அதுவே ஜெஃப்ரி ஆட்சரின் மிகப்பெரிய பலம். 

ஒரு சிறந்த கதைசொல்லி இன்று நம்மிடையே இல்லாவிட்டாலும், அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும் கதைகளும் இன்னும் நீண்ட காலம் வாசகர்களோடு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். இது இலக்கிய உலகிற்கும், குறிப்பாக கதையை நேசிக்கும் வாசகர்களுக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இழப்பு.