THE LAST EMPEROR- சீனாவின் கடைசி ராஜா

Forbidden Cityயைக் காணச் செல்லும் முன் அந்த அரண்மனைத் தொடர்பான விவரிப்புகளையே அதிகமாக வாசிக்க நேர்ந்தது. ஒவ்வொரு இடத்தின் பயன்பாடும், கட்டிட அமைப்புகளையும் மட்டுமே திகட்ட கொடுத்திருந்தார்கள். ஒரே நாளில் நடந்து கடக்க முடியாத தொலைவு. அதன் ஈர்ப்பு குறைவாகவே இருந்தது. அந்தக் கோட்டையில் இருந்த சமயம் இதன் கடைசி ராஜா யாரக இருந்திருக்க கூடும் எனும் யோசனை எழுந்தது. அங்கு விற்பனையில் இருந்த நூல் ஒன்றை வாங்கினேன். ஃப்போர்பிடன் சிட்டி நூலில் கடைசி ராஜாவாக பூ யீ யின் பெயரை வாசிக்க நேர்ந்தது. 24 ராஜாக்களின் வரிசையில் பூ யீயின் படம் மட்டுமே கருப்பு வெள்ளையில் இருந்தது. மற்றவை சுவர் சித்திரங்கள்.

கம்யூனிஸ்ட் நாடக மாறிய சீனாவில் கடைசி ராஜ வாரிசின் நிலை என்னவாகி இருக்கும் எனும் ஆவள் மேலிட பூயீ தொடர்பான செய்திகளைத் தேடி பிடித்து வாசித்தேன். The Last Emperor பூயீ தொடர்பாக எடுக்கப்பட்ட படமாகும். வரலாற்றுப் பிரியர்களை இந்தப் படம் நிச்சயமாக கட்டிப் போடும். இந்தப் படம் ஃப்போர்பிடன் சிட்டிக்குள் காட்சியமைக்க அனுமதிக்கப்பட்டதால் அதன் வாழ்வியல் நம் கண் முன் நிற்கிறது. பூ யீ பேரரசனின் வாழ்க்கை சிறை வாசம் நிறைந்ததாகவே தோன்றுகிறது. பூ யீ மீதான பரிதாபமே மிஞ்சுகிறது.

தனது மூன்றாவது வயதில் முடிசூட்டப்பட்டார் பூ யீ. ஏதும் அறியாத பூயீயை செர்கத்தின் வாரிசாக அறிவிக்கிறார் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் அரசி. ஒவ்வொரு கணமும் பூயீ பேரரசர் என்பதை அவரைச் சுற்றி இருக்கும் அடிமைகள் நிரூபிக்கிறார்கள். பேரரசனாக இருப்பினும் கோட்டையை தாண்டி வெளியே செல்ல முடியாத நிலை. பாலகன் பூ யீ விளையாட்டுப் பிள்ளையாக வளர்கிறார். உலகின் அரசியல் சூழல் தமக்கு எதிராகத் திரும்பிக் கொண்டிருப்பதை பூ யீ கொஞ்சமும் உணரவில்லை.

அரண்மனைச் சடங்குகளில் மூழ்கிவிட்ட ராஜா பூ யீ யிடம் நவீன மாற்றங்கள் ஏற்பட காரணம் அவரின் ஆங்கிள ஆசிரியர் Reginald Johnston. ஜோன்ஸ்டன் Twilight in the Forbidden City எனும் புத்தகத்தை எழுதி உள்ளார். பூ யீ தொடர்பாக பல செய்திகளை அதில் விளக்குகிறார். பின்நாட்களில் பூ யீ போர் குற்றவாளியாக காவலில் இருக்கும் சமயம் இந்த புத்தகத்தின் தகவல்களும் அவருக்கு எதிரானதாக திரும்புகிறது.

பூ யீ ஒரு நாள் கெடுவில் ஃபோர்பிடன் சிட்டி அரண்மனையை விட்டு வெளியேறச் சொல்லப்படுகிறார். தன் மனைவிகளோடு பெக்கிங்கில் இருந்து தியான் ஜின் (Tianjin) செல்கிறார். ராஜாவக வாழ்த்துவிட்ட பூ யீக்கு தன் அரியனையை விட்டுக் கொடுக்க மனமில்லை. தியான் ஜினில் பூ யீ தனது பெயரை ஹென்ரி பூ யீ என்றும் மற்றிக் கொள்கிறார். பூ யீக்கு ஜப்பானியர்களின் ஆதரவு கிடைக்கிறது. மன்ஞ்சு பரம்பரையில் வந்த பூ யீயை ஜப்பானியர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைக்கிறார்கள். மஞ்ச்சூரியாவின் ராஜாவாக பூ யீ தன்னை முடி சூட்டிக் கொள்கிரார். ஜப்பானியரின் கை பொம்மையாக பூ யீ. அவரால் எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாத நிலை. ஜப்பானியரின் கட்டுப்பாட்டில் ஆட்சி நடக்கிறது. மீண்டும் அரண்மனை கைதியாக வாழ்கிறார் பூ யீ.

ஹீரோசிமா & நாகாசாக்கி குண்டு வீச்சிக்கு பிறகு ஜப்பான் சரணடைகிறது. பூ யீ சோவியத் யூனியன் இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டு சீனாவுக்கு அனுப்பப்படுகிறார். சீனாவில் போர் குற்றவாளியாக பூ யீ சிறை வைக்கப்படுகிறார். சிறையில் தற்கொலை செய்துகொள்ள முயற்சி செய்து காப்பாற்றப்படுகிறார். சீன தேசத்துக்கு எதிராக ஜப்பானியர்களோடு செயல்பட்டதால் அவர்களின் சதிதிட்டங்களை ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் கேட்கிறார்கள் சிறை அதிகாரிகள். பூ யீ தான் ஜப்பானியர்களால் கடத்தப்பட்டு சிறைவைக்கப்பட்டதாக கூறுகிறார். அந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் பொய் என்பதை பின்நாட்களில் தான் எழுதிய From Emperor to Citizen எனும் புத்தகத்தில் எழுதியுள்ளார் பூ யீ. தான் தண்டிக்கப்படுவடை தவிர்க்க அப்படிச் செய்ததாக சொல்கிறார்.

சிறையில் கம்யூனீச சித்தாந்த போதனைகளுக்கு பின் பூ. யீ விடுதலை செய்யப்படுகிறார். முதுமையில் தோட்டக்காரனாக பணி புரிகிறார். இறப்பிற்கு முன் பூ யீ Chinese People's Political Consultative Conferenc-இல் எடிட்டராக பணி புரிந்தார். அவரின் கடைசி வருமானம் 100 யூவானுக்கும் குறைவாகும். The Last Emperor கதையில் பூ யீ ஒரு சுற்றுப்பயனியாக ஃப்போர்பிடன் சிட்டிக்குள் அனுமதி சீட்டு வாங்கிக் கொண்டு செல்கிறார். யாரும் பார்க்காத சமயம் அரியனையில் அமர்ந்து பார்க்கிறார். அங்கு வரும் இளம் கம்யூனீஸ்ட் தோழர் பூ யீ அப்படி செய்யக்கூடாது என்றும் பூ யீ யார் என்றும் கேட்கிறார். பூ யீ தான் பேரரசர் என்றும் செர்க்கத்தின் பிள்ளையென்றும் கூறுகிறார். அதற்கு சான்றாக தன் முடி சூட்டு விழாவில் கிடைத்த பரிசினை அரியனைக்குள் இருந்து எடுத்துக் கொடுக்கிறார். பூ யீ தனது 61-அவது வயதில் மரணம் அடைந்தார். பூ யீக்கு வாரிசுகள் இல்லை.

பூ யீ தொடர்பாக வாசித்த பின் மீண்டும் ஃபோர்பிடன் சிட்டியை பார்வையிட தோன்றுகிறது. அந்த பெரும் கோட்டை மேலும் சில புரிதல்களை எனக்கு கொடுக்க கூடும்.

ரிங்கிட் - மலேசிய நாவல்

ஜெஃபரி ஆர்ச்சரின் ‘த சின்ஸ் ஆஃப் த ஃபாதர்’ எனும் நாவலை வாசிக்கத் தொடங்கும் முன் ஒரு வரைபடத்தைக் காண முடியும். அது ஒரு குடும்ப தலைமுறைகளின் விளக்கப்படம் ஆகும். வாசகனின் புரிதலுக்கு அதை முன் குறிப்பாக கொடுத்திருப்பார். மலேசிய தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் நாம் அப்படி எதிர்ப்பார்க்க முடியாது. நாமாகவே படம் வரைந்து பாகம் குறித்து புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படி புரிந்துக் கொள்ள முடியாமல் போகுமானால் பாவபட்ட மலேசியத் தமிழ் வாசகன் வெளி நாட்டில் இருந்து அழைத்து வரப்படும் இலக்கிய மேதாவிகளின் முன்னிலையில் ‘இவர்கள் அம்புலி மாமா கூட வாசிக்கத் தகுதியற்ற தற்குறிகள்' என வஞ்சிக்கப்படுவான்.

சரி, குடும்பத்தின் பரம்பரை வரைபடத்திற்கும் ரிங்கிட் குறுநாவலுக்கும் என்ன தொடர்பு. ரிங்கிட் குறுநாவல் 5 பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. அது பகுதியா அல்லது பாகமா என்பது ஆசிரியருக்கே குழப்பம். ஏன் என்பதை வாசகர்களின் சுவாரசியத்திற்கு விட்டுவிடலாம். இதன் முதல் பகுதி மலாய் சமூகத்தின் வாழ்வியலை பற்றி பேசுகிறது. அப்படி பேசும் நாவலின் சாரம் நான்காம் தலைமுறையில் ஆரம்பித்து, இரண்டாம் தலைமுறைக்குச் சென்று, மூன்றாம் தலைமுறைக்கு தாவி மீண்டும் முதல் தலைமுறை (நாவலுக்கு) போய் மேலும் மேலும் முன்னும் பின்னும் பயணிக்கிறது.

இந்த வியாக்கியானங்களை வாசித்து விளங்கிக் கொள்ள பெயர் ஒரு தடையாக உள்ளது. இவருக்கு எத்தனை பிள்ளை, அவருக்கு பிறந்தது யார் என கண்ணில் விளக்கெண்ணை உற்றிக் கொண்டு பார்த்தால் ஒழிய பிடிபடாது. ஏகபட்ட கதை மாந்தர்கள். இரண்டாம் பகுதியில் ‘உ சிவமயம்’ போடும் இடத்தின் இடப்பக்கம் 1967 என போட்டு கதையை ஆரம்பிக்கும் போது தான் வாசகன் பண்டைய காலத்து சரித்திர நாவலை வாசித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்துக் கொள்கிறான். முதல் பாகம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்தில் இருந்து சொல்லப்படாத நிகழ்கால ஆண்டு வரையிலும் ஒரு மிகப் பெரும் கால பெட்டகதை அடக்கிக் கொள்கிறது.

ஆசிரியர் மலாய் சமூகத்தின் வாழ்வியலை மிக நேர்த்தியாக பதிவு செய்துள்ளார். தமிழ் வாசிப்பு சூழலுக்கு அது புதுமையான விசயம். இது போன்ற முயற்சிகள் இன, கலாச்சார புரிந்துணர்வுக்கு மேலும் பயனாதக அமையும் என எதிர்ப்பார்க்கலாம்.

நாவலின் ஆரம்பத்தில் எந்த வித சமரசமும் இல்லாமல் மலாய்கார்ர்களின் கலாச்சாரத்தை அதன் பேச்சு வழக்கில் பதிவு செய்யும் ஆசிரியர் நாவலின் பின் பகுதியில் அதை தவறவிடுகிறார். உதாரணத்திற்கு ‘சுச்சோர்’ ’கறிபாப்’ என எழுதுபவர் நாவலின் பின் பகுதியில் நமது பேச்சு மொழியான ‘பீசாங் கோரேங்’கை பஜ்ஜி என செல்லம் கொஞ்சுகிறார். 'பீசாங் கோரேங்' செய்முறை விளக்கம் கூட உள்ளது. பஜ்ஜிக்கும் 'பீசாங் கோரேங்கிற்கும்' உள்ள சரித்திர தொடர்பை பதிவு செய்ய அப்படி எழுதி இருப்பாரோ? அது அந்த இலச்சிமல ஆத்தாவுக்கு தான் வெளிச்சம். ’சிலூவார்’ எனும் வார்த்தையை யாரோ புரிந்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக மெனக்கெட்டு காட்சி விளக்கம் கொடுக்கிறார். இது யாருக்கான சமரசம்? சில தமிழ்த் திரைப்படங்களை தெலுங்கு இரசிகர்களுக்கும் போய்ச் சேர வேண்டும் என்பதற்காக மேல்பூச்சு வேலைகளை செய்து இரு மொழிகளில் திரையிடுவார்கள். அதை போல் ரிங்கிட் மலேசிய சூழலை தாண்டி மற்றவர்களுக்கு விளங்காமல் போய்விடுமோ எனும் அச்சம் அதன் படிமங்களுக்கு கீழ் புதைந்துள்ளது.

மே 13 கலவரத்திற்கு முன் வேறு சில இன கலவரங்கள் மலாயாவில் நிகழ்ந்துள்ளன. இவற்றில் பெரும்பான்மையானவை மலாய்- சீன இனத்தைச் சார்ந்த கலவரங்கள். 1967 ஜூன் மாதத்தில் மத்திய வங்கி ரிங்கிட் நாணயத்தை வெளியிடுகிறது. அதற்கு முன்பு பயன்பாட்டில் இருந்தது Malaya and British Borneo Dollars. 1967- நவம்பரில் பிரிடீஷ் நாணயம் வீழ்ச்சி அடைகிறது. பரிவர்தனையில் அதன் தன்மை குறைவான மதிப்பில் ஏற்றுக் கொள்ளபடுகிறது. மலேசிய பொருளாதார நிலையை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த சீனரிடமே பிரிடீஷ் பண புழக்கம் அதிகம் இருந்தது. வியாபார ரீதியாக அது பாதிப்பை உண்டாக்கியது. சேமிப்பு இப்படி 15 விழுக்காடு வீழ்ச்சியடைவதை அவர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. காந்திய முறையில் அவர்கள் கடை அடைப்பு போராட்டம் மேற்கொள்கிறார்கள். அதில் ஈடுபட மறுக்கும் மலாய்கார வியாபாரிகளிடம் கேள்வி கேட்க போய் கருத்து வேறுபாடுகளால் அது இனக் கலவரமாக வெடிக்கிறது. அக்கலவரத்தில் 27 பேர் மரணம் அடைந்தனர், பலர் காயமடைந்தனர், பொது, தனியார் சொத்துகளும் நாசம் செய்யப்பட்டன.

மேற்காணும் இக்கலவரமே இந்நாவலின் மையம். இதன் பின்ணனியில் மூன்று இன மக்களின் வாழ்வியல் பேசப்படுகிறது. வெவ்வேறு பின்ணனிகளை கொண்ட இவர்கள் இனக் கலவரம் எனும் புள்ளியில் எப்படியாக இணைந்தார்கள் என்பதாக இந்நாவல் விளக்குகிறது.

இந்நாவல் நடைபெறும் கதைக் களம் பினாங்கு மாநிலத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. ஆதலால் தமிழ் இனத்தின் வாழ்வியல் பின்னணியையும் கூறிவிட வேண்டும் எனும் தனது தார்மீக கடமையைச் செய்துள்ளார் ஆசிரியர். இதில் செட்டியார்கள், தமிழ் முஸ்லிம்கள், தமிழர்கள், மளையாளி, யாழ்பாண தமிழர்களையும் குறிப்பிட்டுள்ளார். பகுதி மூன்றில் வரும் இந்த அத்தியாயத்தை மொத்தமாக நீக்கிவிட்டு வாசித்தாலும் நாவல் புரிந்துவிடும். ஏன் என்றால் நாணய இனக் கலவரத்தில் இந்திய மக்களின் பங்கு என்பது ஒரு பார்வையாளனாக மட்டுமே உள்ளது.

காளிமுத்துவின் சிகை திருத்தும் கடைக்கு பல தரபட்ட மக்கள் வருகிறார்கள். அதன் வழியே பினாங்கில் அவர்களின் வாழ்வியல் பதிவு செய்யப்படுகிறது. தேவார துரைசிங்கம் எனும் யாழ்பாண தமிழரை கூறும் போது தமிழில் கரை கண்ட அவரை சமூகம் மதிப்போடு பார்ப்பதாக பதிவு செய்கிறார். அந்நிலையை இப்போது பார்ர்கின் தற்சமயம் அவர்கள் தமிழ் படிப்பதும் இல்லை. சக தமிழ் மக்களை வேற்றுக் கிரக வாசிகலென பார்க்கிறார்கள் என்பதும் புரியும்.

இரண்டாம் பகுதியில் விக்டர் எனும் ஒரு கதை மாந்தரை அறிமுகப்படுத்துகிறார் ஆசிரியர். இரண்டாம் பகுதி சீனர்களின் வாழ்வியலை பேசுவதால் இவரை சீனார் என்றும் கொள்ளலாம். அல்லது பிரிடீஷ் விட்டுச் சென்ற தலைவலி எனவும் கருதலாம். கடைசி வரை விக்டர் சீனர் தான என்பதை உறுதி செய்யும் வேலையை பாவபட்ட வாசகனிடமே விட்டுவிடுகிறார் ஆசிரியர்.

அதே போல் ஒரு கொலை நிகழ்வை பார்க்கும் கதிரேசனால் அங்கு எந்த சலனமும் ஏற்படவில்லை. கிஞ்சித்தும் பயன்படாத மௌன சாட்சியாக இருக்கிறான் கதிரேசன். ஓடிப் போய் கதவை தாழிட்டு ஒழிந்துக் கொள்கிறான். ஒரு வேளை தமது வாயொதிக காலத்தில் ஹசான் வழுக்கி விழ கதிரேசன் தான் காரணம் என இந்த நாவலின் அடுத்த பாகத்தை எழுதும் முயற்சிக்காக அப்படி படைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

4-ஆம் பகுதி போரட்ட தினத்தை பேசுகிறது. அதில் சான் மற்றும் ஜமாலுடின் எனும் இரு காவல் அதிகாரிகள் தொழிலாளர் கட்சி அலுவலகத்திற்கு வருகிறார்கள். இவர்களுக்கு இஸ்பெக்டர் பதவி கொடுக்கலாமா அல்லது சார்ஜன் பதவி கொடுக்கலாமா என நீண்ட குழப்பத்திற்கு பின் இரண்டையுமே வழங்கி இருக்கிறார் ஆசிரியர். இந்த பதவி மோகம் நாவலின் நகர்வுக்கு சிறு துளியேனும் பாதிப்பை கொடுக்கப் போவதில்லை என்பதால் பாவபட்ட வாசகன் கண்னை மூடிக் கொண்டு நகர்ந்துவிடலாம்.

85-வது பக்கத்தில் வரும் வசனத்தில் ‘நமது நோக்கத்தைச் சிதைக்க நம் எதிரிகள் காத்திருக்கிறார்கள். ஆகவே கட்சி உறுப்பினர்கள் மிக கவனமாக இருங்கள்…’ எனும் வசனம் மிக கவனமாக செர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கலவரத்தின் இன்னோரு பக்கம் உண்டு என்பதாகவும் அது நாவலில் சொல்லப்படாமல் உள்ளது என்பதாகவும் நாம் இங்கே காண முடிகிறது. கம்யூனிஸ்டுகள் மேல் பழியை போட்டு ஒரு வலுவான இன அரசியலை நிறுவும் முயற்சிக்கு அது வித்திட்டது.

இந்நாவலின் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வு வெளிபடுகள் மிக ஆழமாக படைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழர் சமூகம், தோட்டபுர வாழ்வு என படைக்கப்பட்டு வந்த தமிழ் இலக்கிய வரிசையில் வேற்று சமூகத்தின் வாழ்வும் மிக நெருக்கமாக காட்டப்பட்டுள்ளது இதுவே முதல் முறையென அறிகிறேன். இது எதிர்கால படைப்புகளுக்கு ஒரு புதிய சிந்தனை முயற்சியை தூண்டும் விதமே அமைந்துள்ளது. இக்கலவர நிகழ்வு பொருபான்மையினர் அறியாத நிகழ்வே. மே-13 கலவரம் பேசப்பட்ட அளவுக்கு மற்றவை பேசப்படவில்லை. இதை வசிப்பு வெளிக்கு கொண்டு வந்தது பெரும் பாராட்டுக்குரியது. ஆசிரியரின் முதல் நாவல் முயற்சிக்கு வாழ்த்துகள்.

ஏ.கே. செட்டியார் படைப்புகள் – தொகுதி 1

இந்த நூலை வாசித்தது 1938 ஆண்டின் முதல் சென்று வரலாற்றைத் திரும்பி பார்த்து வந்தது போல் இருந்தது. எவ்வளவு பயண அனுபவங்கள். இந்த அனுபவம் மொத்தமும் ஒரு மனிதனை எப்படி எல்லாம் பக்குவ படுத்தியுள்ளது. ஏ.கே. செட்டியார் நமக்காக பதிவு செய்து வைத்திருப்பது ஏராளம். தாமக்குத் தெரிதவற்றை தமிழ் மக்களுக்காக எடுத்துச் சொல்லி இருக்கிறார். 80-களில் இவர் மறைவிற்குப் பின் இவரின் படைப்புகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு சில படைப்புகள் அச்சில் வரமலேயே போய்விட்டன. செட்டியாரின் படைப்புகளை இரண்டு தொகுதிகளாக தொகுத்து மீண்டும் நம் கவனத்திற்கு கொண்டுவந்துள்ளார் பதிப்பாசிரியர் கடற்கரய் மத்தவிலாச அங்கதம்.

முதல் தொகுதி சுமார் 1000 பக்கங்களை கொண்டுள்ளது. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி இதன் முன்னுரை 42 பக்கங்களுக்கு உள்ளது. இந்த நூலை வாசிப்போர் முன்னுரையை தவற விட வேண்டாம். அது மிகைக்காக எழுதப்பட்டதல்ல. இந்த நூலை கூர்ந்து உணர்ந்து கொள்ள வழி செய்யும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

ஏ.கே.செட்டியாரின் இயற் பெயர் அ.கருப்பஞ் செட்டியார். வணிக நுணுக்கங்களிலும், செல்வங்கள் குவிப்பதிலும் முனைப்புக் காட்டும் தனவணிக சமூகத்தில் பிறந்த ஏ.கே. செட்டியார் விதிவிலக்காக வாழ்ந்துள்ளார். இவரின் முதல் படைப்பு 1928-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த சாரதாம்பாள் – ஒரு சிறு தமாஷ் எனும் சிறுகதை. இந்த சிறுகதையும் முதல் தொகுதியின் இறுதியில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் மொழி நடையே நமக்கு மிக வித்தியாசமாகவும் தமாஷாகவும் உள்ளது. ஏனெனில் அப்போதைய மொழி நடையை இந்நாளில் யாரும் பயன்படுத்துவதில்லை. புனைவை விட பயணக் கட்டுரைகளையும், துறை சார்ந்த கட்டுரைகளையுமே நிறைய எழுதி இருக்கிறார்.

பர்மாவில் தமிழர்கள் அதிகமாக வசித்த கால கட்டத்தில் தனவணிகன் எனும் வார/மாத இதழ் அங்கே வெளிவந்துள்ளது. ஏ.கே.செட்டியார் ரங்கூனில் சில காலம் தங்கி அதன் ஆசிரியராக பணியாற்றியுள்ளார். இது நடந்த கால கட்டம் 1930-களில். ரங்கூனில் இருந்து ஜப்பானுக்கு சொன்று புகைப்பட கலையை கற்றறிகிறார். ஜப்பான் பயணாம் அவருக்கு பயணத்தின் மீதான ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது.

ஏ.கே.செட்டியார் அதிக அளவில் கடல் வழியே தூர தேசங்களுக்கு பயணம் செய்துள்ளார். இவர் பயணம் செய்த காலகட்டத்தில் பல ஆசிய நாடுகள் ஐரோப்பிய நாடுகளின் அடிமைகளாக இருந்தன. இன துவேசத்திற்கு பஞ்சமில்லாத கால கட்டம். செட்டியார் நிறத்தால் கருப்பு. செல்லும் இடங்களில் அவரை கருப்பின அடிமை என கருதி மிக மோசமாக நடத்தி இருக்கிறார்கள். கப்பலிலோ அல்லது விமானத்திலோ முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்ய முடியாது. நட்சத்திர விடுதிகளில் தங்க முடியாது என படுத்தி எடுத்துள்ளனர் வெள்ளையர்கள். அனைத்தையும் சகித்துக் கொண்டு கடந்து வந்திருக்கிறார்.

 தென் ஆப்பிரிக்காவை இன வெறியின் புகழிடம் எனக் குறிப்பிடுகிறார் செட்டியார். பேருந்தில் பயணம் செய்த கருப்பினத்தவரை ஒரு வெள்ளையர் எட்டி உதைத்து விரட்டிய கட்சி இவரை பயப்பட செய்துள்ளது. அதை படிக்கும் நமக்கும் திக் என்றிருக்கிறது. தென் ஆப்பிரிக்கா இன வெறி மட்டுமின்றி செழிப்பான பழ வகைகளுக்கும் புகழ் பெற்ற இடமென குறிப்பிடுகிறார். தென் ஆப்பிரிக்கவில் வசிக்கும் தமிழர்கள் இன்னமும் 1860-ஆம் ஆண்டின் தமிழை பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதை கேட்க நகைச்சுவையாக உள்ளது என எழுதியுள்ளார். போர்த்துகீசியர்கள் ஜாவா இன அடிமைகளை தென் ஆப்பிரிக்காவிற்கு கொண்டு சேர்த்த குறிப்புகளையும் கொடுத்துள்ளார்.

இரங்கூனில் இருந்த சமயம் இவர் ஜப்பான் எனும் நூலை எழுதி இருக்கிறார். அக்காலகட்டத்தில் ஜப்பான் நூல் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. ஜப்பானில் புகைப்பட கலையை படித்தது போல், நியூ யார்க்கில் புகைப்படம், நிலற்படம் எடுக்கும் கலைகளையும் கற்றுக் கொள்கிறார். அந்நாட்களில் கேமராவை இயக்கவும் படங்களை உருதுளக்கவும் தொழில் நுட்பம் தெரிய வேண்டும். கற்ற கலையை சரிவர பயன்படுத்த காந்தி தொடர்பான ஆவணப் படத்தை எடுக்கிறார். இந்திய தேசம் முழுக்க பயணம் மேற்கொண்டு செய்திகளை சேமிக்கிறார். காந்தி போகும் இடங்கள் சென்று காணொளி பதிவு செய்கிறார். காந்தியின் வெளிநாட்டு பயண காணொளிகளையும் புகைப்படங்களையும் அமேரிக்கா, ஐரோப்பா வரை பயணம் செய்து சேமித்து அந்த படத்தை எடுத்து முடிக்கிறார்.

செட்டியார் எடுத்த காந்தி ஆவணப் படம் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளில் வெளியிடப்பட்டது. அந்நாளில் ஆந்திர பிரதேசம் இல்லை. தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு பேசும் மக்கள் ஒரே மாநிலத்தில் வசித்ததால் இருமொழியில் இப்படம் வெளியீடு கண்டது. லாகூர் போன்ற பாக்கிஸ்தான் மாநிலங்களும் பிரிடீஸ் இந்தியாவின் கீழ் ஒரு குடையில் இருந்துள்ளது.

செட்டியாரின் சில கட்டுரைகள் அபரிமிதமாக உள்ளன. விளம்பரம் தொடர்பாக ஒரு கட்டுரை எழுதி உள்ளார். 1940-களில் எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் அவர் கொடுத்திருக்கும் தரவுகள் வியப்பளிக்கின்றன. விளம்பர உலகின் பரிமாணத்தை ஆரம்பம் முதல் மிக நேர்த்தியாக எழுதி இருக்கிறார். அக்கட்டுரை நிச்சயமாக ஏகபட்ட நூல்களை மேற்கோள் காண கோரியிருக்கும் என்பதை உணர முடிகிறது.

பஸ் பிரயாணம் எனும் நூலுக்காக அவர் தரவுகளை தேடிய விதத்தை குறிப்பிட்டுள்ளார். செட்டியார் அவர் பயணம் செய்த நாடுகளில் இருக்கும் நண்பர்களுக்கும், தூதரகங்களுக்கும் கடிதம் எழுதி நூல்களையும் தகவல்களையும் திரட்டி பஸ் பிரயாணம் கட்டுரைகளை எழுதி முடித்திருக்கிறார்.

திருசிராப்பள்ளி தொடர்பான பழைய கட்டுரைகளை தேடி பதிப்பித்துள்ளார். அது 1873, 1898, 1901 மற்றும் 1919 ஆண்டுகளில் தமிழ் முன்னோடிகளால் எழுதப்பட்டவை. அவற்றை வாசித்து உணர்ந்துக் கொள்ள அகராதி தேவைப்படுகிறது. தடிமனான சமஸ்கிருதம் கலந்த தமிழில் அவை எழுதப்பட்டுள்ளன. செட்டியார் தமது கட்டுரையில் பயண குறிப்புகளை வாசிக்க இலக்குவாகவே எழுதியுள்ளார். இருந்தும் சில சொல் வழக்குகள் இன்று நம்மிடம் புழக்கத்தில் இல்லை.

ஏ.கே.செட்டியார் 1983-ஆம் ஆண்டு காலமாகியுள்ளார். அவர் திருமணம், பிரிவு தொடர்பான தகவல்களை பதிப்பாசிரியரால் கண்டறிய முடியவில்லை . இறுதிகாலத்தில் அவருடைய சேமிப்பு நூல்களை நூலகத்திற்கும், பள்ளிகளுக்கும் நண்பர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்துள்ளார். ஏ.கே.செட்டியார் நிச்சயமாக கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஆளுமை. இந்த முதல் பாகத்தின் ஏகபட்ட கட்டுரைகளை நாம் வாசித்து உவகை அடைய முடியும். நாம் பிறந்திராத காலத்தில் நிகழ்ந்த அச்சம்பவங்கள் அறிவிற்கு புதிய தகவல்கள். சிறிது இடைவெளிக்கு பின் இரண்டாம் பாகத்தை வாசித்துவிட்டு எழுதுகிறேன்.

Forgotten 2017 (Korean) - மறதியின் மர்மங்கள்

மனிதன் தன்னை நேர்த்தி செய்துகொள்ள மறதி ஓர் அருமருந்தாகிறது. நடந்து முடிந்த சில சம்பவங்களை தவிர்த்திருக்க நினைக்கிறோம். மூளையின் நினைவு படிமத்தில் சிலவற்றை ஒழித்தும் மறைத்தும் கலமெனும் பெருவெள்ளத்தில் கரைந்து போகின்றோம்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்கு இத்திரைக் கதையின் நகர்வை கொஞ்சமும் அனுமானிக்க முடியவில்லை. அதுவே இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்க என்னை அமர்ந்த இடத்தில் கட்டிப் போட்டது. மிக நேர்த்தியாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது என ஐயமின்றி கூறலாம். சியோலில் இருந்து பெய்ஜிங் திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது பாதி படமே பார்த்திருந்தேன். மீதத்தை பார்க்காத தவிப்பு அழைக்கழித்தது. நெட்பிலிக்‌ஷில் ஆங்கில் வசன வரிகளோடு தேடிப் பிடித்து பார்த்து முடித்தேன்.

அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தம்பி என நால்வர் கொண்ட ஒரு குடும்பம். புதிய வாடகை வீட்டில் குடியேருகிறார்கள். வீட்டில் ஓர் அறையை மட்டும் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது, திறக்கவும் கூடாது என்பது வீட்டுக்காரரின் நிபந்தனை. அந்த அறையில் இருந்து அடிக்கடி சத்தம் கேட்கிறது. அந்த சத்தம் தம்பிக்கு மட்டும் கேட்கிறது. மற்ற குடும்ப உறவுகள் அதனை உணரவில்லை. யாரும் போகக் கூடாத அந்த அறை அண்ணன் தம்பி தங்கி இருக்கும் அறைக்கு நேர் எதிராக உள்ளது. அந்த மர்ம சூழல் பயமும், பதட்டமும் நிறைந்ததாக நம்மை பீடிக்கிறது.

இத்திரைப்படத்தின் கதையை நான் சொல்லப் போவதில்லை. இதில் நான் இரசித்த மதி நுட்பமான காட்சி அமைப்புகளை மட்டும் இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

முதலாவதாக இருட்டுச் சூழல் படம் நெடுக தொடர்கிறது. அது அழுத்தம் மிகுந்த காட்சியமைப்புகளுக்கு வழி செய்துள்ளது. சில காட்சிகளில் மட்டுமே பகல் வெளிச்சத்தை நாம் காண முடிகிறது. படம் நெடுக இருக்கும் இருள் மற்றும் மஞ்சள் விளக்கொளி நம்மை காட்சிகளுக்குள் உள் வாங்கிக் கொள்கின்றன.

1997-ல் கிழக்காசிய நாடுகள் பலவும் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடிக்கு உள்ளாயின. அதில் தென் கொரியாவும் அடங்கும். இத்திரைக்கதைக்கும் இந்த பொருளாதார நிகழ்விற்கும் முக்கிய சம்பந்தம் உண்டு. எனினும் அந்நிலையை தொலைக்காட்சி செய்தியாக ஒற்றை வரியில் கடந்து விடுகிறார்கள்.

இதில் தம்பி கதாபாத்திரத்திற்கு அவன் சந்திக்கும் சம்பவங்கள் மிகவும் முரணாகக் கூறப்படுகிறது. அவன் காணும் காட்சிகள் அனைத்தும் பொய்யென கூறப்படுகிறது. தான் ஏதோ ஒரு மாயவலையில் பின்னி இருப்பதாக கருதும் தம்பி வீட்டைவிட்டு தப்பி ஓடுகிறான். கடுமையான போராட்டங்களின் பின் போலிஸ் வாகனத்தில் மோதி தப்பித்து காவல் நிலையம் போகிறான். காவல் நிலையத்தில் நடக்கும் காட்சிகள் அபாரம்.

நிஜம் எது கற்பனை எது என்பதனை உணர்வதற்குள் 'நீ மருந்து சாப்பிட மறந்துவிட்டாய். அதனால் தான் இந்நிலை' என நாமும் பல காட்சிகளில் சமாதானம் செய்யப்படுகிறோம்.

சூழ்நிலை குற்றவாளிகளை உருவாக்குவதில் இச்சமூகத்திற்கும், அரசியல், பொருளாதார நிலைபாடுகளுக்கும் முக்கிய பங்குண்டு. மேலும் சம்பவங்களை விவரித்து இக்கதையின் சுவாரசியத்தை கெடுக்க விரும்பவில்லை. மர்மம் மற்றும் த்ரில்லர் வகை கதைகளை விரும்புவோருக்கு இத்திரைப்படம் நிச்சயம் பிடிக்கும்.

NO SEX PLEASE, WE'RE JAPANESE - ஆவணப் படம்

NO SEX PLEASE, WE'RE JAPANESE எனும் ஆவணப்படம் படம் பார்த்தேன். 2013-ஆம் ஆண்டு இந்த டாக்குமெண்டிரியைப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். கால தாமதமாக பார்த்திருப்பினும் தற்போதய ஜப்பானிய சூழ்நிலையில் இது இன்னமும் பேசு பொருளாகவே உள்ளது. ஜப்பானில் குழந்தைகளின் பிறப்பு விகிதம் கடும் சரிவை எதிர் நோக்கிச் செல்வதையும், அதன் காரணங்களையும் எதிர்கால விளைவுகளையும் இந்த ஆவணப்படம் பதிவு செய்கிறது. இதன் தொடர்ச்சியாக கடந்த ஆண்டில் The Mystery of Why Japanese People Are Having So Few Babies மற்றும் No Babies In Japan எனும் தலைப்பிலும் சில ஆய்வுகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

ஜப்பானின் வடக்குப் பகுதியில் இருக்கும் ஒரு சிறு நகரைக் காண்பிக்கிறார்கள். சுமார் 1 லட்சம் மக்கள் வாழ்ந்த பகுதி அது. 29 பள்ளிக்கூடங்கள் அங்கிருந்துள்ளன. தற்சமயம் ஒரே ஒரு பள்ளிக்கூடத்தை மட்டும் ஒப்புக்கு ஓட்டிக் கொண்டுள்ளார்கள். அங்கே குழந்தைகளைக் காண்பது அரிதாகிவிட்டது. குழந்தைகளுக்கான கோளிக்கை மையங்கள் கூட வெகு நாட்களாக மூடப்பட்டுவிட்டன. இன்னும் சில நாட்களில் அங்கிருக்கும் புதர்கள் அவற்றை மொத்தமாக சாப்பிட்டுவிடும் நிலையைக் காண முடிகிறது.

ஒட்டு மொத்த நகரமும் பேர் அமைதியாக உள்ளது. அந்த நகரின் மருத்துவமனையைக் காண்பிக்கிறார்கள். குழந்தைகளை பிரசவிக்கும் பகுதி வெகுநாட்களாக பயன்படுத்தப்படாமல் பழைய பொருட்களை சேகரிக்கும் கிடங்கு போல் உள்ளது.

100 வயதைக் கடந்த ஜப்பானியர்கள் மட்டும் ஏறக்குறைய 50000க்கும் அதிமானோர் அந்நாட்டில் உள்ளனர். நாளுக்கு நாள் அங்கு சீனியர் சிட்டிசன்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. பணி ஓய்வு பெற்றவர்களுக்கு ஓய்வூதியம் கொடுக்க வேண்டும். தேசத்திற்காகவும், சமுதாயத்திற்காகவும் உழைத்து ஓய்ந்த அவர்களின் நலனைக் காக்கும் பொறுப்பு 

மறைமுகமாக இளய தலைமுறையிடம் விடப்படுகிறது. அதாவது ஜனத்தொகையின் எண்ணிக்கைக் குறைவதால் வரி வசூல் குறையும். குறைந்துவரும் வரியைக் கொண்டு அரிகரித்துவரும் பணி ஓய்வு பெற்ற குடிமக்களின் நலன் காக்க வேண்டும். குருவித் தலையில் வைக்கப்படும் பறை தான் இந்தச் சூழ்நிலை.

உலகில் அதிகமான முதியவர்கள் சிறையில் இருக்கும் நாடும் ஜப்பான் தான். சிறைக் கைதிகளில் 20% விழுக்காட்டினர் 60 வயதைக் கடந்தவர்கள். அதிக வயதான கைதியின் வயது 87. குடித்துவிட்டுப் பணம் செலுத்தாமல் போனது, சிறுநீர் கழித்தது, சண்டைப் போட்டது, குப்பைப் போட்டது என பல குற்றங்களின் பேரில் உள்ளே வந்தவர்கள். நெடுநேரம் உழைத்த மக்கள். தனிமைக் கொண்ட முதுமை வாழ்க்கை அவர்களைப் போர் அடிக்கச் செய்துள்ளது. விடுதலையாகும் சில வாரங்களில் மீண்டும் குற்றம் புரிந்து சிறை வந்துவிடுகிறார்கள்.

இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் பின் வெகு விரைவாக முன்னேரிய நாடு ஜப்பான். கட்டொழுங்கும் உழைப்பும் ஜப்பானின் அடையாளமாக அமைந்தது. பொருளாதார நிலையில் மூன்றாம் இடத்தை எட்டிப் பிடித்தப் பின் அதன் நிலை நிலுவைக் கண்டது. காரணங்களில் ஒன்று பிறப்பின் விகிதாச்சாரம். இன்னும் 40 ஆண்டுகளில் ஜப்பானியர்களின் ஜனத்தொகை மூன்றில் ஒருப் பகுதியாக குறையுமென கணக்கிடுகிறார்கள்.

தோக்கியோ நகரில் இரு இளைஞர்கள், கசிந்துருகி காதலிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய காதலிகள் பதுமைகளைப் போல் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். பள்ளி முடிந்ததும் வேளிக்கு வெளியே நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் அந்தக் காதலிகள் நிஜப் பெண்கள் அல்ல. நிண்தெண்டோ விளையாட்டுக் கருவியில் இருக்கும் பொம்மைகள். டிஜிட்டல் காதலர்கள் டி.ராஜெந்திரைப் போல் நாயகியின் கையைப் பிடிக்காமலேயே காதலிக்கிறார்கள்.

இப்படி இவர்கள் காதலைத் தேடவும், காதலிக்கவும் 16-17 மாடியில் ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டிப் போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். இளைஞர்களை கொஞ்சிக் கண் சிமிட்டி ஆயிரக் கணக்கான அனிமே காதலிகள் தினமும் அவர்களை வரவேற்கிறார்கள். அந்தக் கட்டிடம் தினம் தினம் திருவிழாக் கோளம் காண்கிறது.

ஜப்பானிய பணியிட கலாச்சாரத்தைப் பேசும் போது தனது வேலையிடத்திற்கு ஒரு பணியாளன் கொடுக்க வேண்டிய அற்பணிப்புகளைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். உடல் நலம் இல்லை என மருத்துவ விடுப்பு எடுப்பவர்கள் மறுநாள் வேலைக்கு வந்து சக பணியாளர்களுக்கு சிரமம் கொடுத்ததற்காக அனைவர் முன்னிலையிலும் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். வருடாந்திர ஓய்வான 10 நாட்களில் பாதியைக் கூட அவர்கள் முடிப்பதில்லை. வேலை நேரம் முடிந்த பின்னர் பணியிட அற்பணிப்பு எனும் பெயரில் அதிக நேரம் உழைப்பது அவர்களின் கலாச்சாரத்தில் ஊன்றிவிட்டது. நமது கலாச்சாரத்தில் கூறிக் கொள்ளும் 'life' அங்கில்லை. இதில் காதல், கல்யாணம், குழந்தை என்பதெல்லாம் கூடுதல் சுமை என்பதாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

ஜப்பானியர்களின் ஆண் பெண் உறவு அதன் இனக் கவர்ச்சியை இழந்துக் கொண்டுள்ளது. பணிச் சுமையும், பொருளாதார சுமையும் இன்றய இந்நிலைக்கு பெரும் பங்காற்றியுள்ளன. காதல், உரசல், முத்தம் எல்லாம் சுத்த பேத்தலான விசயமாகிவிட்டது. இலகுவாக கிடைக்கும் பாலியல் சேவைகளும் ஜப்பானிய குழந்தைகள் பிறப்பின் வீழ்ச்சிக்கான காரணமாக முன் வைக்கப்படுகிறது. ஜப்பானிய அரசு இன்னமும் தீர்வு காணாத சாமூதாயச் சிக்கலாக இந்நிலை அங்கே உள்ளது.

ஜப்பானுக்கு நேர் மாறான சமுதாயச் சிக்கல் உள்ள நாட்டில் இந்த ஆவணப்படம் முடிவடைகிறது.

ஓநாய் குலச்சின்னம்/ Wolf Totem/ 狼图腾 (Láng Túténg)

இந்த நாவலை தமிழில் கொண்டு வர முயற்சி எடுத்துக் கொண்ட இயக்குநர் வெற்றி மாறனுக்கு நன்றி. இந்த நூலுக்காகவே ‘அதிர்வு’ பதிப்பகத்தை தொடங்கி இருக்கிறார். இலகுவான நடையில் மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கும் ஆசிரியர் சி.மோமனின் பங்கும் மகத்தானது.

சமீபத்தில் வாசித்த நூல்களில் அதிக கால அவகாசம் எடுத்துக் கொண்ட நூல் இது. இதன் சாரம்சம் என்னை வெகுவாகவே கவர்ந்தது. இந்த நூலை வாசிக்க ஆரம்பிப்பதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன் இன்னர் மங்கோலியா செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்த நிலம் சார்ந்த நேரடி அனுபவம் இருந்ததால் இந்த நாவலை மனதிற்கு நேருக்கமாகவே வைத்து வாசிக்க முடிந்தது.

இன்னர் மங்கோலியா சீனாவின் மாநிலங்களில் ஒன்று. மங்கோலியாவை ஒட்டி இருக்கும் பிரதேசம். சீனத்தில் இதை ‘நெய் மொங்கு’ எனக் குறிப்பிடுகிறார்கள். Grassland அல்லது மேய்ச்சல் நிலப் பகுதி என அழைக்கப்பட்ட இன்னர் மங்கோலியா தற்சயம் பல மாற்றங்களை அடைந்து ஓநாய் குலச்சின்னத்தில் காணப்படுவதை விட பல காத தூரம் எட்டி நிற்கிறது. மேய்சல் நிலப்பகுதி கொஞ்சமாகவே இருக்கிறது. ஏகப்பட்ட நிலப்பகுதிகள் பாலைவன கதியை அடைந்துக் கொண்டுள்ளன. நாவில் தேனூரும் ஆட்டிறைச்சியும் பால் சார்ந்த வைன் மற்றும் மது வகைகளும் இலகுவாக கிடைக்கின்றன.

ஜெங்கிஸ்கானின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வாசிப்பவர்கள், பண்டைய மங்கோலியர்களின் வாழ்க்கை முறை ஓநாய்களின் கூட்டு வாழ்வியலை ஒத்த்தாக இருப்பதை அறிய முடியும். ஜெங்கிஸ்கான் ஓர் ஓநாயை போன்ற புத்தி கூர்மை மிக்கவராக இருந்ததால் உலகளவில் பிரசித்தி பெற்றார். அவரது இராணுவ கட்டமைப்புகள் ஓநாயின் வேட்டை முறையை ஒத்தது.

பெய்ஜிங்கின் குறுகிய இளவேனிற் காலம் முடியும் தருனம் அடிக்கடி மணற் புயல் எற்படும். பார்க்கும் இடம் எங்கும் புகை மூட்டத்தைப் போல் இருக்கும். அவை மணற் துகள்கள். கட்டிடங்களின் சுவர்களில் அப்பிக் கொண்டும், தரை மட்டும் சாலைகளில் உதிர்ந்தும் கிடக்கும். இந்த மணற் புயலின் காரணம் உள் மங்கோலியாவில் ஏற்பட்டிருக்கும் இயற்கை மாற்றம் தான். அதன் காரணங்களை இந்த நூலில் நீங்கள் வாசிக்க முடியும்.

சீனாவில் சுமார் 54 சிறுபான்மை இன மக்கள் வசிக்கிறார்கள். மொத்த மக்கள் தொகையில் இவர்கள் 5% மட்டும் தான். அந்த 5%-இல் மேய்ச்சல் நிலமான இன்னர் மங்கோலியாவில் வாழும் மங்கோல் மக்களும் அடங்குவர். இவர்கள் டென்ஞ்சர் எனும் கடவுளை வணங்குகிறார்கள். ஓநாயை அந்த கடவுளின் வடிவமாகவும் தமது குலச்சின்னமாகவும் பார்க்கிறார்கள். சின்ஜியாங் சென்ற போது கசாக் சிறுபான்மை இன மக்கள் வாழும் பகுதியைக் கண்டேன். அதிகமாக கழுகு சார்ந்த சிலை, ஓவியம் என அவர்களின் வசிப்ப்பிடம் இருந்தது. கசாக் இன மக்கள் கழுகை தமது குலச்சின்னமாக கருதுகிறார்கள். கசாக்ஸ்தான் கொடியில் கழுகு சின்னத்தைக் காண முடியும். அது நிற்க.

ஓநாய் குலச்சின்னம் சுயசரிதமும் கொஞ்சம் புனைவும் கலந்த நாவல். ஜியாங் ரோங் எழுதிய நாற்குறிப்புகள் இதன் கதை வடிவமாக அமைந்துள்ளது. மா வோவின் காலாச்சார புரட்சியின் போது பல்கலைகழக மாணவர்கள் கிராமப்புரங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார்கள். சுமார் மூன்று ஆண்டுகள் அவர்கள் அங்கு தங்கி அந்த நில மக்களோடு வாழ வேண்டும். இளைய தலைமுறையினர் முதலாலித்துவ மனப்பான்மையில் இருந்து விடுபட வேண்டும் என்பதற்காகவும், கம்யூனிச சித்தாந்த்தின் அடைப்படைக் கூறுகளை கிராம மக்களிடம் சமர்பிக்கவும் அவர்கள் செயல்பட வேண்டும்.

ஜென் மற்றும் அவனது நண்பர்களும் உள் மங்கோலியா மேய்சல் நிலப் பகுதிக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த மாணவர்கள் அனைவரும் பெய்ஜிங் பல்கலைகழகத்தைச் சேர்ந்த ஹன் இனத்தவர்கள். மங்கோல் மக்களோடு முற்றிலும் மாறுபட்ட வாழ்வியலும் கலாச்சார பிண்ணனியும் கொண்டவர்கள். அந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மொங்கோல் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையையும் இந்த மாணவர்கள் கற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்.

உள் மங்கோலியாவின் ஓலான்புலக் மேய்சல் நிலத்தில் கதைக் களம் நகர்கிறது. பீடிகை ஏதும் இன்றி முதல் அத்தியாயத்திலேயே ஓநாய்கள் நம்மை ஆக்கிரமித்துவிடுகின்றன.
குதிரை பயணத்தின் போது தனியாக மாட்டிக் கொள்ளும் ஜென் ஓநாய்களிடம் இருந்து தப்பிப்பது முதல் கதை தொடங்குகிறது. கற்றுக் கொள்வதில் ஆர்வம் கொண்ட மாணவனாக இருப்பதால் பில்ஜி என்னும் முதியவருக்கு ஜென்னை மிகவும் பிடித்துப் போகிறது. இந்த பில்ஜி கதாபாத்திரம் மேய்சல் நிலத்தின் ஞானியாகவே காட்டப்படுகிறார். அறிவு முதிர்ச்சியும், இயற்கைக்கு எதிரான தீர்வுகளின் முன் அனுமானத்தையும் கச்சிதமாக சொல்லிவிடுகிறார்.

பனி காலத்தின் போது ஓநாய்கள் வேட்டையாடுவதைக் காட்ட ஜென்னை அழைத்துக் கொண்டு மலையுச்சிக்குப் போகிறார் பில்ஜி. சிறு வயது முதல் ஓநாய்களை தீய சக்தியாக பார்த்து வந்த ஜென் தனது உரையாடலில் பின் வருமாறு கூறுகிறான்:

“இந்த மான்கள் மிகவும் பரிதாபத்துக்குரிய ஜீவன்கள்; ஓநாய்கள் தீயவை, அப்பாவிகளை கொல்பவை.வாழ்வின் பெறுமதியை உணராதவை. அவை பிடிக்கப்படுவதும், தோல் உரிக்கப்படுவதும் தப்பே இல்லை.”

ஜென்னை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு முதியவர் கோபத்துடன் சொன்னார்: “அப்படியானால் புல்லுக்கென்று உயிர் கிடையாது என்று அர்த்தமா? மேய்ச்சல் நிலம் என்பது ஓர் உயிர் இல்லையா? இங்கு, புல்லும் மேய்ய்சல் நிலமும் தான் உயிர், பெரிய உயிர். மற்றவை சிறிய உயிர்கள். அவை உயிர் வாழ்வதற்குப் பெரிய உயிரையே சார்ந்திருக்கின்றன. ஓநாய்களும் மனிதர்களும்கூட சிறிய உயிர்கள்தான். புல்லைத் தின்னும் ஜீவன்கள் இறைச்சி உண்ணும் ஜீவன்களை விட மோசமானவை. ……. நீ கொலை செய்வது பற்றிப் பேச விரும்பினால், புல் வெட்டும் எந்த ஒரு கருவியையும் விட மான்களே அதிக புல்லைக் கொல்கின்றன….. மான்கள் நிகழ்த்தும் ஊறுகள், ஓநாய்கள் நிகழ்த்தும் ஊறுகளை விட மிக மிக அதிகம். மஞ்சள் மான்கள் மிக பயங்கரமானவை; இங்கு வசிக்கும் மக்களுடைய வாழ்க்கையை அவற்றால் அழித்துவிட முடியும்”.

பனி கால வேட்டையில் ஓநாய்கள் ஏகபட்ட மான்களை வேட்டையாடுகின்றன. மிக தந்திரமான வேடை. அவற்றின் கூட்டு முயற்சியை இந்த வேட்டை மற்றுமின்றி பல இடங்களில் மிக நேர்த்தியாக விளக்கி இருப்பார்கள். மான்களை சுற்றிவளைத்து ஒரு பனி குழிக்குள் தள்ளிவிடுகின்றன ஓநாய்கள்.

தேவையான அளவுக்குச் சாப்பிட்டுவிட்டு அதிகபடியான மான்களை மீதம் வைக்கின்றன. பனிகாலம் முடியும் போது குட்டிகளை ஈன்று அழுகிப் போக தொடங்கி இருக்கும் வேட்டை இறைச்சிகளை உண்ண மீண்டும் அவ்விடம் வருவது ஓநாய்களின் வழக்கம்.

ஓநாய்கள் வேட்டையாடியதில் சிலவற்றை அப்பகுதி வாழ் மக்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மான் இறைச்சி, தோல் என பாகுபடுத்தி சேமிப்புக் கிடங்கில் கொடுத்து புள்ளிகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒநாய்கள் சாப்பிடுவதற்கு போதுமான / அவற்றின் வேட்டை களவாடபட்டுள்ளது என்பதை அவை அறியாத அளவுக்கு மட்டுமே எடுக்கிறார்கள்.

சேமிப்புக் கிடங்கில் மான் தோலை காணும் கும்பல் வேட்டைக் குழியை அறிந்துக் கொண்டு ஓநாய்களின் ஒட்டு மொத்த மான் வேட்டையையும் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். சில காலத்திற்குப் பின் அவ்விடம் வரும் ஓநாய்கள் சேகரித்து வைத்த உணவு இல்லாமல் போனதை கண்டு பெரும் கோபம் அடைகின்றன.

உணவுக்கு மீண்டும் ஒரு வேட்டைக்கு ஆயத்தமாகின்றன. ஓர் இரவில் சீன இராணுவத்திற்காக வளர்க்கப்படும் இராணுவக் குதிரைகளை வேட்டையாடி தீர்க்கின்றன. ஓநாய்களுக்கும் குதிரைகளுக்கும் நடக்கும் இந்த போரை வாசிக்கையில் பிரமிப்பே மிஞ்சுகிறது. தனது குரூரத்தை தீர்த்துக் கொள்ள தேற்றுப் போகாமல் இருக்க வேண்டும், அதற்காக தற்கொலைக்கும் துணிகின்றன ஓநாய்கள். குதிரைகள் மூர்கமாக உதைக்கும் போது சில ஓநாய்கள் அவற்றின் வயிற்றின் அடியில் கவ்வி கிழித்து அவை விழும் போது சேர்ந்து அமிழ்ந்து மடிகின்றன. சுமார் 2000க்கும் அதிகமான குதிரைகளைக் கொன்று குவிக்கின்றன.

இராணுவக் குதிரைகள் வேட்டையாடப் பட்டதில் கோபமடையும் சீன அரசு ஓலான்புலாக்கில் இருக்கும் அத்தனை ஓநாய்களையும் அழித்தொழிக்கச் சொல்கிறது. அதற்காக சிறப்பு அதிகாரிகளை நியமிக்கிறது.

இந்தக் கதை உணவுச் சங்கிலியின் பாதிப்பை மட்டும் பேசவில்லை. தேசியமயமாக்களில் சிறுபான்மையின் வாழ்வியல், கலாச்சாரம் மற்றும் மண் எப்படியெல்லாம் பாதிப்படைந்தது என்பதையும் விளக்குகிறது.
மேய்ச்சல் நிலத்தின் புல் வெளியை ஆடுகள், குதிரைகள், மான்கள் மர்மோட்டு எனும் பெரிய எலி வகைகளும் சூரையாடுகின்றன. புல் மேயும் இவ்விலங்குகளை ஓநாய்களும், மனிதர்களும் வேட்டையாடுகிறார்கள். இன்றள்விலும் மங்கோலிய பகுதிகளில் மனிதர்களை விட விலங்குகளே அதிகம். அப்படியான சூழலில் ஓநாய்கள் அழித்தொழிக்கப்பட்டது அந்த நிலத்தை எந்த அளவிற்குப் பாதித்திருக்கும் என்பதை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.

பில்ஜி எனும் முதியவரின் பேச்சின் ஈர்ப்பில் ஜென் ஓநாய்களின் மீது அதீத காதல் கொள்கிறான். ஒரு ஓநாய் குட்டியை வளர்த்துப் பார்க்க வேண்டும் எனும் ஆவல் மேலிடுகிறது. சிரமப்பட்டு ஒரு ஓநாய்க் குட்டியைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து வளர்க்கிறான். ஓநாயை தெய்வச் சின்னமாகப் பார்க்கும் அப்பகுதி மக்களும் முதியவரும் அதற்கு எதிராக இருக்கிறார்கள்.

ஓநாய்க் குட்டியின் வளர்ச்சியை மிக நேர்த்தியான குறிப்புகளாக நமக்கு விளக்குகிறது இந்த நூல். ஓநாய்கள் மற்றும் மேய்ச்சல் நிலம் பற்றிய ஒரு களஞ்சியமாக இந்த நூலை காண முடிகிறது. சுமார் 30 ஆண்டுகளுக்கு பின் மீண்டும் இன்னர் மங்கோலியா போகும் ஜென் சென்னின் பார்வையில் அந்த நிலம் வேறு ஒரு கோணத்தில் பார்க்கப் படுகிறது. தனது ஒநாய்க் குட்டியை கண்டெடுத்த இடத்தின் தனது நூலின் முதல் அத்தியாயத்தை சமர்பித்துவிட்டு வருகிறார். 2004-ஆம் ஆண்டு பருவக் காற்றின் வீச்சு பெய்ஜிங்கில் கடுமையான மணற் புயலை ஏற்படுத்துகிறது.

சீனாவில் அதிகமாக விற்பனையான நூல் மா வோவின் சிகப்பு நூல் ‘ரெட் புக்’. அதற்கு அடுத்தபடியாக இருப்பது ‘லாங் தூதெங்’ எனப்படும் இந்த ஓநாய் குலச்சின்னம். முரண் என்னவென்றால் ‘ரெட் புக்’ பேசும் கம்பூனிச கோட்பாடுகளை ஓநாய் குலச்சின்னம் மறுத்தும் எதிர்த்தும் பேசுகிறது.

இந்த நாவல் நுற்பமான வரலாற்று ஆவணத்தை 617 பக்கங்களுக்கு பதிவு செய்து வைக்கிறது. நிச்சயமாக 2 மணி நேர திரைப்படத்தில் சொல்லிவிட முடியாது. இருந்தும் படமாக எடுத்து இதன் அழகியலை சிதைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். கதையை மாற்றி இருக்கிறார்கள். நிறைய விசயங்களை பேசாமலேயே கடந்துச் சென்றுள்ளார்கள். அதிருப்தியே மிச்சம். நாவலாக வாசிக்க நினைப்பவர்கள் முதலில் இதை திரைப்படமாக பார்க்காமல் இருப்பதே நல்லது.

ஓநாய் குலச்சின்னம் 30க்கும் மேற்பட்ட மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளதாக கூறப்படுகிறது. இந்த நாவலை வாசித்து முடிக்கும் போது நீச்சயமாக நீங்கள் ஓநாய்களை காதலிக்க ஆரம்பித்துவிடுவீர்கள். மாறுபட்ட வாசிப்பு அனுபவமாகவும் இருக்கும்.

வெண்ணிற இரவுகள் - ஊடலின் சுவாரசியம்

மியன்மார். புத்தம் பரவிய பூமி. ஸ்ரீ லங்காவை போலவே In the name of Buddha என இதன் அரசியல் பின்னணியும் உள்ளது. மியன்மாரில் சிறுபான்மையாக இந்துகள். அந்த சிறுபான்மைக்கு அன்னாந்து பார்க்கும் அளவுக்கு கோவில். அந்தக் கோவில் கோபுரம் மட்டும் தான் உயரமாக உள்ளது. மக்களின் வாழ்க்கை தரமோ கோவில் வாசலை விட மோசமாக உள்ளது. பாகுபாடு மிகுந்த அரசியல் நிலையால் அதிகமான அகதிகளை உருவாக்குவதில் முதல் நிலை வகிக்கிறது இந்நாடு. அதில் மிகுதியாகவே முகமதிய அகதிகள். 

மியன்மார் அகதிகளின் தொல்லை தாய்லாந்து மற்றும் மலேசிய குடியுரிமை இலகாக்களுக்கு பலமான தலைவலியை கொடுக்கும் விடயங்களில் ஒன்று. தரை வழி பயணமும், கள்ளத் தோனியும் இவர்கள் இங்கு குடியேற காரணம். கூட்டமாக இவர்கள் வந்த படகு சுட்டு வீழ்த்தப்பட்ட ’சம்பவங்களை’ கேள்விபட்டதுண்டு. முறையான கடப்பிதழ் இன்றி பிடிபடும் இவர்களை திருப்பி அனுப்புவதிலும் பெரும் சிக்கல். எவ்வளவு துள்ளியமாக மியன்மார் மொழி பேசுபவராக இருப்பினும் தூதரகங்கள் ’இவன் என் நாட்டினன்’ என்பதை மறுக்கவே செய்கின்றன. ’ரொகின்யா’, ‘ஹரக்கான்’, ‘சின்’, ‘மின்’ என இவர்களுக்குள் பல பிரிவுகள். பிளவுகளும் கூட. சில அகதி முகாம்களில் பத்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் என இவர்கள் காலம் கடத்தி வருவது அரசாங்க பணத்திற்கான கேடு. 

வெண்ணிற இரவுகள் காதலின் ஊடலை மையமாக கொண்ட கதையோட்டம். சலிப்பு தட்டாத கதை. படத்தை பார்த்து முடிக்கையில் தோன்றியது ஒன்று தான். இப்படிபட்ட தமிழ்ப்படங்கள் மலேசிய சூழலில் இன்னும் அதிகமாகவே வர வேண்டும். திறம் கொண்ட படைப்பாளிகள் இங்கு அதிகமாகவே இருக்கிறார்கள். மக்களின் ஆதரவு என காண்கையில் திரையரங்கம் பல் இளிக்கவே செய்கிறது. முந்தைய படைப்புகள் தான் இதற்கு காரணம். மலேசிய திரைப்படத்தை திரையரங்கில் பார்ப்பது சொந்தக் காசுக்கு சூன்யமாகும் எனும் கருத்தே பலரிடமும் ஆழமாக பதிந்துள்ளது. வெண்ணிற இரவுகள் கொஞ்சமும் ஏமாற்றமளிக்கவில்லை. அடுத்த படைப்புகளுக்கான நம்பிக்கையை கொடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர். மலேசிய சூழலில் சில நல்ல படைப்புகள் முன்பு வந்திருந்தாலும் அவை திரையிடப்படாமல் இருந்திருக்கின்றன. வெண்ணிற இரவுகள் ஒரு புதிய தொடக்கமாக அமைந்துள்ளது. இது நிச்சயமாக வெற்றி பெற கூடிய தொடக்கமும் ஆகும்.

தனது கடன்கார முன்னாள் காதலனை தேடிச் செல்கிறார் காதலி. மலேசியாவின் ‘ஏர் ஆசியா’ விளம்பரத்துடன் மியன்மாருக்கான இவரின் பயணம் தொடங்குகிறது. கதைக் களம் மியன்மார், மலேசியா, சிங்கப்பூர் என விருவிருப்பை கூட்டுகிறது. மியன்மாரில் மகேனை தேடும் போது காட்டப்படும் இடம் தான் நான் ஆரம்பத்தில் கூறிய கோவில். இங்கே இயக்குனரின் நூதனம் வியக்க வைக்கிறது. தமிழர்களிடையே பாழாய் போன ஓர் எண்ணம் உண்டு அது ஹிந்து மதமும் தமிழனும் பிரிக்க முடியாத சக்தி எனும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. கோவிலை காட்டுவதன் வழி மியன்மாரின் தமிழ் குடியினரையும் காட்டிவிடுகிறார். ‘அங்கயும் தமலவங்க இருக்காங்க பாரு’ எனும் எண்ணத்தை 'பாமரனிடம்' புகுத்தும் எளிய வழி. உண்மையில் அதிகமான தமிழ் முஸ்லிம்களும் அங்கே வசிக்கிறார்கள். 

பாடாவதியான வசனங்களினால் பல மலேசிய ’டெலிமூவி’கள் நம்மை வெயில் காய வைத்துள்ளன. ‘வாழ்க்கைனா என்னானு தெரியுமா’ எனும் வகையிலான வசனங்களை கேட்டாலே சேனலை மாற்றும் மனப்போக்கை தான் மலேசிய தமிழ் நன்னெறி திரைப்படைப்புகள் இங்கே ஏற்படுத்தியுள்ளன. புதிய தலைமுறையின் திரை ஆர்வமும் படைப்புகளும் இதை பலமாகவே மாற்றி அமைக்கும் என்பதாக உணர்கிறேன்.

’நுசந்தாரா’ எனும் சூழல் மியன்மார் முதல் இந்தோனேசியா வரை பல நாடுகளை உள்ளடக்கியது. இந்தப் பகுதிகளில் சேவல் சண்டை மிக பிரபலம். மலேசியா, சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் அதீத சட்ட அழுத்தத்தால் இவ்விளையாட்டு வழக்கொழிக்கப்பட்டது. இது கல்வெட்டில் பொறிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய விளையாட்டும் ஆகும். மியன்மார் மக்களோடு மக்களாக சேவல் சண்டை விட்டுக் கொண்டிருக்கும் காட்சியோடு மகேனின் கதாபாத்திரம் தொடங்குகிறது. வறண்ட பூமி, வயல் வெளி, குடிசை வீடு என எல்லா பாகுதிகளிலும் கேமரா கோனம் பயணித்துள்ளது. காதல் கதை என்பதால் மியன்மார் மக்களின் சமூக சூழல் அழுத்தத்தோடு முன் வைக்கப்படவில்லை. திரைக்கதைக்கு அது ஒவ்வாததாகவும் கருதி இருக்கக் கூடும். 

ரமேஷ், மேகலா என இரு கதாபாத்திரங்களை மையமாக கொண்டே திரைக்கதை நகர்கிறது. இதற்கு நிச்சயமாக அசாத்திய திறன் வேண்டும். முக்கிய கதாபாத்திரம் இந்த இரு ஜோடிகள் மட்டுமே என்றிருக்க கதையை சுவாரசியமாக சொல்லி முடிப்பது சவாலான காரியமே. நிகழ்காலத்திலும் பழய நினைவுகளுடனும் படம் நகர்வதால் கதையோட்டம் போர் அடிக்காமல் உள்ளது. இந்த இரு கதாபாத்திரங்களுக்கும் உள்ள முரண் நாயகன் ஜாலியான கேரக்டராகவும் நாயகி சீரியசான கேரக்டராகவும் காட்டப்படுவது. ஒவ்வொரு காட்சிகளும் இளமையின் துள்ளலோடு நகர்ந்துச் செல்ல இது பெரும் பலமாக அமைந்துள்ளது. 

லாஜிக் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டாவிட்டால் இவ்விலக்கிய சமூகம் என்னை மன்னிக்காது என்பதால் இதன் சில குறைபாடுகளையும் காண்போம். தந்தையின் மீது வெறுப்பு மிகுந்த ரமேஷ் தன் படிப்புக்கு தானாகவே பணம் தேடிக்கொள்கிறார். அப்படியாக மேகலாவிடம் நாமம் போடும் பணம் சில ஆயிரங்கள். இருந்தும் இவர் கையில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் ஆப்பிள் பளபளக்கிறது. ’புரட்டாசிக்கு ஒரு மாசம் சைவம்’ எனும் மேகலா, ரமேஷிடம் இங்க ‘காட்டுப் பன்டி’ கிடைக்காதா என நம் போன்ற பிஞ்சு பார்வையாளனின் மனதில் கள்ளுக்கடையை ஞாபகப்படுத்தி தொலைக்கிறார். மேகலா ஒரு வலைபதிவர். ’வெட்பிரஸ்’ தளத்தில் வெண்ணிற இரவுகள் என தனது பிளாக் எழுதி வருகிறார். எந்த வலைத்தளமாக இருந்தாலும் ‘கொம்பஸ்’ பகுதியில் மட்டுமே உள்ளீடுகளை செய்ய முடியும். ஆனால் அவரோ முகப்பு தளத்தில் தட்டச்சு செய்வது ‘நொட்டையாக’ உள்ளது.

மலேசிய பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் வாழ்க்கை முறையை மிக யதார்த்தமாக காட்டியுள்ளார்கள். யூனிவர்சிட்டியில் கொடுக்கப்படும் பட்டப் பெயர், ஓரெண்டேஷன் @ ரேகிங் போன்ற காட்சிகள் மலரும் நினைவுகளாக உள்ளன. மீண்டும் மீண்டும் வரும் அதே ’ஸப்போர்டிங் ஆர்டிஸ்’ காட்சிகளை தவிர்த்து இருக்கலாம். அதாவது மேகலா மகேன் உற்ற தோழர் தோழியரை தாண்டிய மற்ற கதாபாத்திரங்களை குறிப்பிடுகிறேன். இது போக மகேன் (ரமேஷ்) மற்றும் ’சைக்கோ மந்திரா’ (ரமேஷின் நண்பன்) பாடகரையும் தவிர்த்து அதிகமான தமிழ் இளைஞர் கதாபாத்திரங்கள் இல்லை. பெண்களின் ஆதிக்கம் கதையில் மிகுந்துள்ளது. 

மலேசிய காட்சி அமைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் கண்ணில் ஒற்றிக்கொள்ளும் பசுமையோடும் மியன்மார் காட்சி அமைப்புகள் வறட்சி நிலையும் மிகுந்து உள்ளன. இரு வேறு நிலப்பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களின் வாழ்க்கை நிலை காத தூர வேறுபாடுகளை உணர்த்துகிறது. வசதியற்ற அவர்களின் நிலையை தமிழ் தேசியம் மறந்தே வாழ்கிறது. புரட்சிக்கும் போருக்கும் மட்டும் தமிழ் தேசியம் முதுகு வளையும் என்பதாகவே இதை உணர்கிறேன். 

உணர்ச்சி மிகு தருணங்கள் மேகலா எனும் கதாபாத்திரத்துக்கு மிக எளிதாக அமைந்திருக்கிறது. அலட்டிக் கொள்ளாமல் நடித்திருக்கிறார். அழுகை, பயம், கோபம், நகைச்சுவை, யதார்த்தமென கலக்கி இருக்கிறார். ஆரம்பக் காட்சிகளில் சோடாபட்டி கண்ணாடியுடனும், ஒப்பனை பவுடர் அடர்த்தியுடனும் நாம் பார்க்கும் மேகலா நிகழ்கால தைரிய பெண்ணாக முற்றிலும் மாறுபடுகிறார். மனதை பறிக்கும் அழகுடன் இருக்கிறார். 

’சைக்கோ மந்திரா’ ’பத்தல பத்தல சூரு பத்தல’ எனும் பொன்னான வரிகளில் ஏதாகினும் பாடலை பாடிவிடுவாரோ எனும் அச்சத்தில் இருந்து காப்பாற்றி இருக்கிறார்கள். பாடல் வரிகளும் இசை அமைப்பும் நெஞ்சில் நிற்கின்றன. ரிங் டோன் வைத்துக்கொள்ளும் வசதி செய்துள்ளார்களா எனும் விவரம் தெரியவில்லை. 

மியன்மார் காட்சி அமைப்பு எனும் பட்சத்தில் புத்த மடாலயங்களை படக்குழுவினர் மறக்கவில்லை. பார்க்கும் இடமெங்கும் முளைத்த காளான்களாக இருப்பது அது தானே. இங்கே தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களின் இலக்கிய பாரம்பரியம் என்ன? மொழியை மறக்காமல் இருக்கும் போது எழுத்தை மறந்திருக்க கூடுமா எனும் எண்ணங்களை தவிர்க்க முடியவில்லை. 

உலகச் சந்தையில் மதிப்பு குறைந்த மியன்மார் நாணயம் ஊடலில் பிரிந்த காதலரின் உறவை மீட்டுணர வைக்கிறது. ஊடல் தவிர்த்து வேறு என்ன காரணங்களுக்காக பிரிந்தார்கள் என்பது படத்தின் முக்கிய திருப்புமுனைகள். அவர்களை மியன்மார் நாணயம் இணைத்ததா அல்லது பிரித்ததா என்பது உட்ச பட்ச காட்சி. இப்படத்தின் வசன அமைப்புகளில் மகேன் தன் சித்தியுடன் பேசும் காட்சி அமைப்பே சற்று சறுக்கல் கொண்டுள்ளதாக கருதுகிறேன். அதன் அழுத்தம் ஒப்ப மறுக்கிறது. 

மலேசிய தமிழ் திரைப்படைப்புக்கு வெண்ணிற இரவுகள் ஓர் அடித்தளமாக அமைந்துள்ளது. இது மென்மேலும் வளர வேண்டும். நிச்சயமாக திரையரங்குகளில் இப்படத்தை காண தவறாதீர்கள். படக்குழுவினருக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். 

வெண்ணிற இரவுகள் (White Nights) - நவீன டொஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் காதல்.